نويسنده‌ي اين داستان، جوانك دانشجوي پريشان احوالي بود كه نه تنها مسلمان و شيعه‌اي معتقد بود، بلكه از ارادتمندان به نظام و ولايت و بسيج هم محسوب مي‌شد. نيروهاي امنيتي از تفتيش محل سكونت وي لوح تقدير شركت در فلان مسابقه‌ي ادبي حكومتي را هم پيدا كرده بودند.
اهانتي كه در داستان انجام شده بود، چه بود؟ طرح كلي داستان به اين صورت بود كه يك دانش آموز پشت كنكوري هفته‌ي قبل از آزمون سراسري با شخصي روبرو مي‌شود و تقاضاي او را براي مهيا شدن براي نبرد نهايي در صبح جمعه آن هفته و ياري امام زمان رد مي كند، با اين استدلال كه: كنكور دارم.
اوج اهانت اين داستان دو صفحه‌اي شايد خطاب‌هاي غير متعارف شخصيت اول با نماينده‌ي جايگاهي الهي بود. خطاب‌هايي كه بي‌ادبانه نبود. اما تنها شأنيت چنان جايگاهي را نداشت.
بعد از تحريك افكار عمومي، داستان نشريه‌ي موج در هزاران نسخه تكثير و به طور سازمان يافته در سراسر كشور توزيع شد. عده‌ي زيادي اين داستان را خواندند و در مورد توهين بودن يا نبودن آن اظهار نظر كردند.
در واقع عباس آقاي ما (همان نويسنده‌ي كذا) شانس آورد كه مملكت رهبر دارد. اگر نبود برخورد تند و مستقيم ايشان در تريبون نمازجمعه‌ي تهران با شعاردهندگان، حالا احتمالاً سنگ قبر آن مرحوم را هم پيدا نمي‌كرديم.
نويسنده‌ي مذكور بعد از شش ماه زندان آزاد شد و جالب‌تر آن كه نه از ايران فرار كرد و نه ضدانقلاب شد؛ بلكه از شهرت خود استفاده كرد و تا آن جا كه من مي‌دانم در آخرين سمت اجرايي، ناظر كيفي يكي از سريال‌هاي پرطرف‌دار ماه رمضان پارسال بود!
***** اشتباه چه كسي بزرگ تر بود؟ نويسنده يا خطيب نماز جمعه؟ چه كسي توهين بيش‌تري انجام داد؟ چه كسي ... چه كسي مسئله‌ي عباس آقا را كه مي‌شد با يك توبيخ شفاهي يا كتبي يا يك ترم تعليقي يا ... فيصله داد، به مسئله‌ي امنيت ملي تبديل كرد؟ بله! مسئله‌ي امنيت ملي!!
از قضا سركنجبين صفرا فزود  /  روغن بادام خشكي مي‌نمود!
****** حالا پيدا كنيد عوامل استكبار جهاني را.
تو چون خود كني اختر خويش بد  /   مدار از فلك چشم نيك اختري را.
******* تغافل يكي از دستورات اساسي و كليدي علماي اخلاق است. تغافل در تربيت كودك آن قدر مهم است كه شايد تنبيه و تشويق آن اندازه مهم نيست. تغافل يعني بداني و ببيني و هيچ نگويي و در فرصت مقتضي چنان رفتار كني تا طرف مقابل عملاً متنبه گردد. تغافل يعني رابطه‌ات را با شاگردت، با دوستت، با همسرت به خاطر اشتباه او بر هم نزن. نه بر هم نزن، كه اصلاً كاري نكن كه بفهمد كه تو اشتباه او را فهميده‌اي. اين خيلي متعالي و دوست‌داشتني است.
چرا ما اغلب آن گونه كه بلد هستيم، خوب زندگي نمي‌كنيم؟
******** در دوره‌ي آخرالزمان، همه‌ چيز اجتماعي مي‌شود. تغافل مردمان آذربايجانمان هم بايد اجتماعي مي‌شد. نه اين كه برعكس مصلحت دوره‌ و زمانه، وقتي جنوب شرق كشور را اشرار ناامن كرده‌اند و جنوب غرب هم وعده وعيدهاي شيخ نشين ها و دسيسه‌هاي انگليس تكان تكان مي‌دهد، گوش‌هاي گربه را هم قلقلك بدهند.
موضوع تصاوير روزنامه‌ي ايران جمعه، حشرات و به طور خاص سوسك بود، در تيراژ 3000 نسخه، در تهران. انتشار آن در اينترنت و ... را خدا مي‌داند.
حالا شوخي‌ِ بي‌اهميت و زيرپوستي كاريكاتوريست روزنامه را مقايسه كنيد با حجم اس.ام.اس هايي كه روزانه ‌هزل‌هاي ركيك جابجا مي‌كند تا پرتقال‌فروش را پيدا كنيد.
بحث بر سر توهين نيست. فتنه‌اي در جريان است. حتماً بايد رهبري بگويد كه شيرفهم شويم؟
********* خلاصه‌ي نتايج عملي گفتار بالا:
1- يك وقت‌هايي هنرمند خودش بايد شعور داشته باشد.
2- اكثر اوقات خواننده هم بايد شعور داشته باشد.
3- نگران استكبار جهاني نباشيد. نياز به توصيه‌هاي ما در مورد شعور ندارد.
4- خدا به مسئولين ما عقل، و به عاقلانمان مسئوليت عطا فرمايد.

والامر اليكم
ياعليش!