و از آن روز
     بر چشم‌های قبیله
گریه، مکروه
  خفتن، حرام
و دیدن -عمیق دیدن-
              واجب عینی شد!*

داشتيم با مجيد چاي زعفراني بانبات و کلوچه مي خورديم. سرماي پاييزي پارک لاله خواستني شده بود. با هم که هستيم در خيابان ها و ترک موتور مي زنيم زير آواز، داشتيم گلويي تازه مي کرديم. صدايي از بلند گوي پارک بلند شد. انگار از يک مجلس سوگواري بود. آقاي مداح داشت به مناسبت سالگرد شهادت امام صادق (ع) از حضار اشک گدايي مي کرد. گفتم: مجيد به نظر من مي شود کار ديگر و درست تري کرد. شهادت يک امام اتفاق بزرگي ست اما حقيقت اين است که من اشکم نمي آيد.  کاش به جاي روضه خواندن در بارهء خاموشي شبانهء قبرستان بقيع و بسته بودن درها و کبوترهاي تنبل اش از صدا و سيماي جمهوري اسلامي سخنراني کارشناسي پخش مي شد که در مورد امام صادق براي جماعت حرف بزند. نه اينکه روي زيبايي داشت و در تاريخ فلان متولد شد و نام مادرش اين بود  و در چند ساله گي شهيد شد.... مثلا  گفته ميشد که چرا به ايشان مي گويند بنيان گذار مکتب جعفري و چطور است که داشمندان بزرگي را در رشته هاي مختلف مي شناسيم که شاگرد ايشان بوده اند و جريان اين اولين دانشگاه بزرگ اسلامي چيست و بعد هم از سخنان و انتظاراتش از شيعه بگويند و به فکرمان بياندازند. من منکر سوگواري و گريه نيستم، مثلا جريان عاشورا پر از داغ است پر از مصيبت و غربت است. (البته از عبرت هايش نبايد غافل شد که اصل همان هاست). اما خوب مي شود نشست و گريست بر اتفاقاتي که در يک صبح تا ظهر افتاده و حتي از زور گريه بر سر و سينه زد. اما قبول ندارم که بنشينيم و بر سر بزنيم که يا امام صادق تو گنبد طلايي و بارگاه نداري و اين وهابي هاي فلان فلان شده درهاي بقيع را ميبندند و چراغ ها خاموشند و تو مظلومي و....

مجيد گفت خيل خوب روضه نخون حالا اشکمونو در نيار. گفتم چشم. گفت خوب همين ها را براي راوي بنويس و همينا خوبه. گفتم چشم. باورش نمي شد بنويسم چون شش ماه است که قرار است من اينجا راوي باشم و نمي شود که بشود. بگذريم از اين به بعد قرار شد.... چيزهايي که ميبينيم در جامعه.... اين شد روايت اول.

*سید حسن حسینی - گنجشک و جبرئیل