هم‌آن‌طور که تو گفتي من و دوستانم براي تدريس به بشاگرد رفته بوديم و دليل راوي نبودن و آن‌لاين نبودن و کلّن نبودن من، به هم‌اين سادگي و به هم‌اين خوشمزه‌گي است.
و آن خود حديث مفصلي است و من نه قصد چيزي نوشتن در آن باره را دارم و نه توانايي‌اش را که خود به‌تر مي‌داني عزيز دل برادر.
من پيامک(sms) هاي تلفن همراهم را معمولا پس از خواندن و جواب دادن پاک مي‌کنم. اما الان که دارم اين مطلب را مي‌نويسم، سه پيامک در گوشي‌ام هست که هر سه از توست و هر سه را با اجازه‌ي تو و به ترتيب مي‌نويسم.
1- راجع به اعتکاف امسال و پارسال که "رفتي" بنويس.
2- روايت نکن راوي، روايت نکن.
3- همه‌ي نيروها و همه‌ي قدرت‌ها، در هر جا که هستند، محتاج توجه خاص حضرت امام رضا هستند. امام خميني

پيامک اول پس از رسيدن من به تهران و اصرار تو بر نوشتن من درباره‌ي سفر اخير و سال گذشته بود؛ علي رغم اين‌که من مي‌گفتم نوشتني نيست.
پيامک دوم پس از کشانده شدن ناخواسته‌ي صحبت‌هايمان به اردوي مشهدي که دانش‌آموزان بشاگردي را برديم بود؛ که در آن گوشه‌هايي از ماجراهايي که رخ داد نمايان شد.
پيامک سوم هم نشان از آن دارد که آن همه لطف و توفيق از جانب چه کسي بر ما فرود آمد.

خب! واقعه‌اي واقع شد. تمام شد و رفت. ديگر هم تکرار نمي‌شود. به تو هم گفته بودم که بيا و بگذر. و به راستي گمان من آن بود که منظور تو از مستند کردن اين تجربه‌ي ناب آن هم در سال‌هاي طولاني، انتزاعي و صرفن ميل و رغبتي آرماني باشد؛ اما وقتي امروز با آن دوربين و تجهيزات فيلمبرداري حرفه‌اي به هماره دستيارانت به دفتر کارم آمدي، حقيقتن دريافتم که پسر تو يک چيزيت مي‌شودها!

سالروز تولد 24 سالگي من در مشهدالرضا و ورود به سن 25 سالگي که به قول آن دوست شفيقمان سرازيري جواني است و آغاز دوران محافظه‌کاري، نشان از حقيقتي دارد. دريافتن اين حقيقت که بزرگ شده‌ايم و کم کم پير مي‌شويم، ديگر شور و اشتياقي براي داد زدن، گفته شدن و شنيده شدن و کلن ميل به مطرح شدن باقي نمي‌گذارد.
پس لطف کن و همان‌طور که در مطلب قبلي‌ام گفتم ما را رها کن در اين رنج بي حساب اي برادر. سراغ امين و فرهاد و مصطفا و آن يکي مصطفا و باقي دوستان همراه برو که چيزکي هم نوشته‌اند. اي کاش من هم آن‌قدر آدم بودم و مي‌توانستم لااقل از لذت با اين آدم‌ها بودن و کاري که کردند چندي بنويسم.

"هزاران معجزه ميان آسمان و زمين معطل است، دستي بايد تا معجزه ها را فرود آورد و آن دست جوانمرد است."
جوانمرد، نوشته‌ي عرفان نظرآهاري

پي‌نوشت:
در اين دو ماه، حضرت حق تاب فراغ موقت حنانه‌ي دردانه‌ي نازدانه را به بنده‌ي بيچاره رحم کرد. حنانه در اين ماه رمضان يک ساله مي‌شود و من هنوز هر روز صبح که با دستان کوچک او بر صورتم بيدار مي‌شوم، فکر مي‌کنم که خواب مي‌بينم....