اين‌ها سفرهاي اخير من در يک ماه گذشته است. همان‌طور که مي‌بينيد، مثل زبل‌خان شمال و جنوب کشور را به پيوند هم درآورده‌ام. با اين‌حال روزهاي يک‌شنبه در سر کلاس دانشگاه حاضر بوده‌ام و همين‌طور به کارهاي محل کار مشغول. تمام ساعت‌های حضورم در خانه هم مشغول حنّانه است. اين‌را گفتم که توضيحي باشد براي اين يک ماه روايت نکردن.
حسين عزيز اما در اين مدت هم متاهل بود و هم متعهد. نگذاشت راوي بي روايت بماند. يک روز بايد قصه‌ي خودم و حسين را بگويم. داستان رفاقتي متفاوت. فعلا همين‌قدر بدانيد که من و حسين خيلي هنر کنيم سالي دو سه بار هم‌را ببينيم، آن هم اتفاقي و معمولا بدون برنامه‌ي قبلي. مثل نمايشگاه کتاب امسال و پارسال. جالب‌تر آن‌که اصولا چون حسين به عمرش با هيچ مسنجري کار نکرده ارتباط اينترنتي هم نداريم. گاهي اس‌ام‌اسي يا تلفني. با اين‌حال با هم زياد کار داريم و هميشه براي ديدار بعديمان که خودمان هم نمي‌دانيم کي و کجا است، برنامه داريم. چيزهايي براي دادن و گرفتن و حرف‌هايي براي گفتن و شنفتن. تا کِي باشد که دوباره هم‌را ببينيم. حسين عزيز يک‌بار تعريف کرده بود که من و او از نگاه ظاهري به هم ربطي نداريم، اما آن عهد باطني قصه‌اش ديگر است و کيفش به‌تر.
بگذريم.
در طي بيست و اندي ساعت بين تهران و بندر، سوار بر مرکب مورد علاقه‌ام قطار، براي اولين بار در طول تاريخ پنج ساله‌ي وبلاگ‌نويسي‌ام فکر ننوشتن و تعطيلي وبلاگ به سرم زد که البته عجيب است. حقيقت آن است که نه انگيزه‌اي براي نوشتن دارم و نه حرف تازه‌ای براي گفتن و نه و نه وقتی برای نوشتن و نه اميدي به تاثير در خود و مخاطب متصور و نه فضاي جامعه آن‌ها را متحمل. اما همان‌طور که قبلا گفتم يک "بايد" شايد بي‌خود در جهت عکس اين دلايل احساس مي‌کنم که به حيرت ميان عقل و عشق مي‌ماند. اگر اهل مشورتيد چيزي بگوييد بلکه تصميم‌گيري آسان‌تر شود. اگر هم نيستيد باز هم چيزي بگوييد تا من بفهمم چند نفر مخاطب پاي کار دارم. يعني کامنت‌گذاران پاي اين مطلب راوي را مي‌خوانند.
و اما حنّانه، و ما ادرئک ما حنّانه...