اَلَّذينَ يُؤمِنُونَ بِالغَيبِ و.... فرموده که آن‌ها که به غيب ايمان دارند رستگارند.
و می‌دانی که مسلمان و مؤمن و متقّی با هم فرق دارند و قرآن هدایت‌گر متقّین است و آن‌ها رستگارانند. هم‌آنان که به غیب ایمان دارند و نماز می‌خوانند و انفاق می‌کنند و کارهای خوب خوب. اما راستش را بخواهي خيلي سخت است! اين که آدم به نديده ايمان بياورد. خيلي سخت است. آن هم بي هيچ نشاني‌اي. شايد براي هم‌اين خدا پيامبران را انتخاب کرد تا لااقل نشانه باشند؛ نشانه يعني حجت. آدم عاقل براي باور چيزي دليل مي‌خواهد؛ دليل يعني حجت. اما من و تو که در هزار و چهارصد و خرده‌اي سال بعد از آن نشانه‌ي خدا و امامان بعدي زندگي مي‌کنيم، بعيد است بي نشاني مؤمن شويم و بمانيم. خلاصه که ايمان آوردن به غيب، ولو اين‌که خدا باشد! حجت مي‌خواهد، که البته خدا هم مي‌دهد. هرچند کم‌کم مي‌‌دهد و بعد يک‌هو ديگر حجت را تمام مي‌کند!
مثلا هم‌اين امام خميني خودمان! چقدر آدم مؤمن کرد؟ براي چند نفر حجت را تمام کرد؟ معصوم هم نبود. يک نشانه بود. آية الله. حجت خدا بر زمين. حجة الاسلام و المسلمين! و البته بلکه بالاتر. گيج شده‌اي نه؟ بگذار با مثال بگويم؛ که مثال هميشه به فهم و درک موضوع کمک مي‌کند:
"هر حاجي را سيدي است و هر سيدي را حاجي‌اي و اين سلسله مسلسل ادامه دارد. و تو نيز سيدي هستي كه حاجي مدام تو را مي‌پايد. و اگر چشم باز كني خودت سيدي داري كه براي او نقش حاجي را بازي مي‌كني. گفتم كه: اين سلسله، مسلسل است"
اين‌‌ها را حسين غفاري گفته. راست هم گفته!
خلاصه که، نه حاجي معصوم است و نه سيد. هر دو ممکن الخطا هستند، چون از جنس آدمي زادند. پس قاطی نکن! سيد مرتضي آويني هم آدم بود. مثل ما جواني کرده بود، بلکه هم بيشتر! دانشگاه رفته بود، خارج رفته بود، جبهه رفته بود. خلاصه که زندگي‌اش مثل ما بود. الآن هم مثل او در ميان ما هست. چه بشناسيم چه نه. اما اتفاقا اين سيد ما حاجي هم بود! سيد حجت هم بود. حجت را هم تمام کرد. براي خيلي‌ها.
شنيده‌‌اي: "به علي شناختم من به خدا قسم خدا را"؟ حالا اگر من بگويم سيد مرتضي آويني براي من پيامبري بود که وسيله شد تا ايمان بياورم، باورت مي شود يا مي‌خندي و مسخره مي‌کني؟ اگر بگويم هر وقت در خيلي چيزها شک مي‌کنم با ياد سيد دلم محکم مي‌شود متهمم مي‌کني به مرده پرستي؟ و اگر بگويم با ياد اين‌که کسي با مشخصات آويني در زمان من بوده و من خودم خبر مرگش را از تلويزيون شنيدم و فيلمش را ديدم مي‌گويي از آدم‌، بت درست کرده‌ام؟ خب بگو. چه فرق مي‌کند مگر؟ آويني به زندگي من شبيه‌تر است. الگوي راحت تري است. حاجيِ دم دست‌تري است. براي تو شايد يکي ديگر باشد. شايد شهيدي ديگر، شايد معلم‌ات، شايد پدرت. شايد مادرت. خود سيد مرتضي هم حاجي داشت. آقا روح الله را که مي‌شناسي؟ خود آقا روح الله هم حاجي داشت، که مي‌گويند حتي وقتي اسم حاجي‌اش مي‌آمد بي‌اختيار مي‌زد زير گريه آن‌طور که شانه‌هايش مي‌لرزيد. خوبي اين حاجي‌هاي نزديک‌تر اين است که در دوران ما هستند، مشکلات و مسائل مشترک ما را دارند و آدم مي‌تواند در ريزترين کارهايش هم که به مشکل برمي‌خورد يا با پديده‌اي روبه رو مي‌شود از آن‌ها کمک بگيرد. شايد براي هم‌اين است که الآن خيلي‌ها در پي جواب به اين سوال‌اند که اگر آويني امروز زنده بود چه کار مي‌کرد، چه نظري داشت و درباره‌ي مسائل روز چه عکس‌العملي نشان مي‌داد. امتحانش ضرر ندارد. به زور هم شده يک حاجيِ به‌روز براي خودت پيدا کن! با مريد و مرادي هم قاطي‌اش نکن. فقط در حد حاجي!
حرف‌هاي خفني زدم، مي‌دانم. راوي محفل خودي‌هاست. تو هم نظرت را بگو.
پي نوشت‌ها:
* براي شادي روح سيد مرتضي آويني، تو رو خدا يکي از کتاب‌هاشو بخونين. "اين را حسين غفاري گفت و باز هم راست گفت"
* مراسم سالگرد سيد مرتضي آويني را مي‌روم هر سال. کلي دوست و آدم حسابي را مي‌شود يک‌جا ديد و حالش را برد. این یعنی آدم اگر درست زندگی کند، نه تنها درست می‌میرد بلکه بعد از مرگش هم منشاء خیر و برکت است.
** از خدا عاجزانه مي‌خواهم در اسرع وقت براي‌مان پيامبر ديگري ارسال نمايد، که اوضاع بس خفن قروقاطي و تميز حق از باطل به شدت دشوار شده است.
*** فکر نمي‌کنم لازم به توضيح باشد که محمد رسول‌الله آخرين نبي و فرستاده‌ي خداست که به او وحي مي‌شد و جز اين فرقي بين او ديگر بندگان خدا نيست. اما ما را گفته‌اند که پيامبري ديگر نيز در آخر الزمان خواهد آمد که معصوم است و قرار است "کُن فَيَکُون"‌ها بکند ديدني!
**** حتي تو هم مي‌تواني خليفة الرحمن باشي و حجت خدا بر زمين.
***** ياد و ذکر سيد مرتضي در عين حال که قشنگ است، کارگشا هم هست. مثل او شدن هم به کارگرداني و فيلمبرداري و نوشتن و گويندگي و اين‌ها نيست. به چيز ديگري است. بقيه‌اش بماند!