« قبلی

بعدی »

- اين همه مدت که روزي چند ساعت آن‌لاينم و با اينترنت و حواشي‌اش سر و کار دارم و مشغولم، طبيعتا اتفاقات و حاشيه‌هاي جالبي پيش مي‌آيد که کم نيستند و جان مي‌دهند که در اينجا بنويسم‌شان. خيلي‌هاشان به مرور از يادم مي‌روند. اما اين که چرا توي راوي نمي‌نويسم‌شان، راستش هنوز نمي‌دانم. شايد به خاطر تنبلي باشد يا چه مي‌دانم مثلا ميل به آرامش! اما مطمئنم که هم‌اين الآن هم به زور دارم اين‌جا را به روز مي‌کنم که اين روزها هيچ دلم نمي‌خواهد چيزي بنويسم يا چيزي بگويم. هنوز نمي‌دانم چرا. به هر حال اين مطالب به همراه پانزده هزار فريم عکسي که با اين دوربين آماتوري گرفته ام، خيلي‌هاشان جان داده‌اند و خيلي‌هاشان هنوز دارند جان مي‌دهند که من بنويسم‌شان يا بگذارم‌شان در راوي. بر اين منوال که بعييد است؛ بل‌که فرجي از نوع ديگر شود. به جان خودم!
- جديدا دچار ياس فلسفي عجيبي شده‌ام که از کودکي و شيرخوارگي با من است و گاهي بيشتر اذيت مي‌کند. جدي نگيريد.
- روزگار غريبي است. خيلي غريب. آرامش قبل از طوفان است. سکوت عجيبي است. حتما ديده‌ايد که ديگر وبلاگي هم به روز نمي‌شود! الان که فصل امتحانات نيست. فصل امتحان هم؟! پيش‌نهاد مي‌کنم شما هم به جاي خواندن يا به روز کردن وبلاگ، وصيت‌نامه‌هاتان را دوباره بخوانيد و به روز کنيد! يالا!
- جبهه حق و باطل، خير و شر، خوب و بد به شدت دارند از هم متمايز مي‌شوند. هرچند در ظاهر آن‌قدر به هم پيچيده‌اند که کار براي اهل فن هم دشوار و مشتبه شده است، چه رسد به ما. فقط همين‌قدر مي‌دانم که فرصت نداريم. قطعا زمان جنگولک بازي ما گذشته و وقت يارگيري است. شايد فرصت يادگيري هم ديگر نباشد. هنر کنيم به دانسته هاي خودمان عمل کنيم. بايد سعي کنيم از بين هم‌اين آدم‌هاي معمولي تعداد آدم‌هاي خوب را زياد کنيم. حالم خوب است؟
- فکر مي‌کنم لازم نباشد بگويم که اين‌ها ربطي به هيچ چيزي که در ذهن شما ممکن است بگذرد مثل قضاياي اخير لبنان و... ندارد. هر چند بي‌ربط هم نباشد. اصلا کدام لبنان؟ جنگ که تمام شد! هذيان مي‌گويم؟
- داشتم از روزگار خيلي غريب مي‌گفتم. بايد هر چه زودتر از اين تهران بکّنم و بروم. دارم از تن‌هايي خفه مي‌شوم و بايد حتما تن‌هايي بروم سفر. کجايش را نمي‌دانم و احتمالا زياد مهم نيست. البته قطار وسيله محبوب من است. من هم مسافر محبوب او. قول مي‌دهم.
- اين نوشته قطعا بدترين چيزي است که توي عمرم نوشته‌ام. حالم به هم مي‌خورد از اين نوشته‌هايي که نويسنده بي‌حساب و کتاب يک مشت از آن‌چه توي مغزش است را قر و قاطي مي‌ريزد روي کاغذ. من سعی خودم را کردم که این‌طور نشود، اما وقتي اصرار مي‌کنيد که اين‌جا را به روز کنم بايد بدانيد که آلان از اين ذهن آشفته چه برمي‌ريزد، تا ديگر توقعي نداشته باشيد. البته که موقتي است.
- فعلا همين.

منتشر شده توسط مجید عزیزی

جمعه، ۱۰ آذر ۱۳۸۵     مجید عزیزی     نظرات (19)

---

عناوین دیگر :
آقا مرتضی! دستی برآر...
جهت اطلاع
عكس‌هاي من در نمايشگاه مرداد
الخير في ماوقع ان‌شاءالله
فرشته‌ها