***_62: chera man *** *******
***_62: rast migam
raavy: مگه من گفتم دروغ ميگيد
raavy: خوشوقتم
***_62: chera minevisi ya mohammad
raavy: براي اينکه پيامبرمونه خب
raavy: پيامبر اسلام
***_62: shieha minevisan ya ali
***_62: neshoon mide shie hasti
raavy: عجب
***_62: ontory nemishe fahmid soni ya shie
raavy: يعني شيعه به رسول الله اعتقاد نداره؟
***_62: chera
raavy: علي الله هي ها هم که مسلمان محسوب نميشن ميگن يا علي
***_62: vali soni ro ghabool nadare
***_62: moshakhase shie be ya ali goftaneshe
***_62: ghashangtare
***_62: na
raavy: بحث قشنگي يه چيز جداست
raavy: ضمن اينکه کلهم نور واحد! علي محمد فاطمه حسن حسين همه قشنگند
***_62: na ghati
***_62: shoma kami deghat kon
***_62: nevisandei
***_62: cheghdar dir javab midi
raavy: دارم به اين فکر ميکنم که چقدر از اسلام ناب محمدي فاصله گرفته ايم... همين
***_62: man nafahmidam
raavy: مي فهميد ان شالله يک روزي
raavy: يک روزي که يکي بيايد و دوباره ما را مسلمان کند

     نمی‌دانم شما چه فکر می‌کنید، اما مدّت‌ها بود این موضوع برای من دردآور شده بود که ما شیعیان، به خصوص ما شیعه‌های ایران، این‌همه درباره‌ی امامان‌مان می‌دانیم و می‌گوییم و مدّاحی و نوحه سرایی می‌کنیم و مولودی می‌خوانیم، اما از پیامبر اسلام به قدر یک امام‌زاده شهرمان هم اطلاع نداریم و ذکری نمی‌کنیم و حرفی نمی‌زنیم از او، چرا که لابد پیغمبر روضه ندارد که بر سر و سینه بکوبیم. هرچند احتمالا بغض و کینه نسبت به اهل سنّت و پافشاری بر اختلافات‌مان با آن‌ها نیز در این موضوع بی‌تاثیر نیست. خلاصه این‌که خیلی مایه‌ی تاسف است که ما شیعه‌ها که خود را پیروان راستین پیام‌بر می‌دانیم و معتقدیم کامل‌ترین دین و مذهب را شیعه (پیرو) هستیم، نسبت به پیام‌بر اسلام در مقایسه با اهل سنّت بی سواد‌تر و حتی به لحاظ عاطفی هم بی‌تعصب‌تر باشیم! البته این به این معنا نیست که نباید این همه به امامان بپردازیم بلکه منظور این است که حداقل پیامبر(ص) را واقعا! در زمره چهارده معصوم(ع) به حساب بیاریم و از زندگی‌اش بدانیم و همانطور که قرآن که کلام خداست از ما خواسته او را الگوی خود قرار دهیم (لَقَد کانَ فِی رَسُولُ الله اُسوَةٌ حَسَنَه). گفتم قرآن داغ دلم تازه شد که دعاهای مفاتیح‌الجنان را بهتر بلدیم و بیشتر می‌خوانیم تا قرآن. خدا ما را بیامرزد! دیگر هیچ نمی‌گویم...
     خیلی حرف داشتم که درباره حسن انتخاب این نام برای امسال بگویم، اما دیدم محمدرضا زائری، سردبیر روزنامه هشهری، در اولین سرمقاله بعد از تعطیلات نوروز با عنوان: چرا سال پيامبر اعظم صلي الله عليه و آله و سلم؟ هر چه من می‌خواستم بگویم نوشته است و چه به تر!:

"ظرافت ستودني رهبر معظم انقلاب در توجه دادن عموم به ياد پيامبر اكرم(ص) از چند جهت قابل توجه است:
نخست آن كه هويت فرهنگي و اجتماعي ما به عنوان مسلمان بيش از هر چيزي وابسته به پيروي از آن فرستاده بزرگ خداست. هرچند متأسفانه گاهي بي توجهي ها و بي دقتي هايي از سر عدم آشنايي كامل با روح معارف اسلامي انجام شده و مي شود كه شائبه بي توجهي ما به اين نكته را ايجاد كرده است.اگر ما به حسين عليه السلام اقتدا مي كنيم و در عزايش سوگواريم از آن روست كه فرزند پيامبر است و او را از آغوش پيامبر و اوج شانه هاي عزت و شكوه او به خاك مظلوميت كربلا كشانده اند و اگر از علي عليه السلام به عنوان الگو و امام و پيشوا تبعيت مي كنيم از آن روست كه پيامبر اكرم او را به عنوان جانشين معرفي كردند (يعني اگر هر كس ديگر را در روز غدير به جانشيني او منصوب مي فرمودند ما امروز از او پيروي مي كرديم) و امروز اگر در انتظار مهدي موعود عليه السلام به سر مي بريم همان پيامبر بزرگوار به ما وعده آمدن او را داده است. به هر سو كه رو كنيم و از هر جانب بازگرديم مي بينيم همه چيزمان به آن رسول گرامي و عزيز وابسته است.
     اميدواريم غفلتي ناخواسته كه در طول سال هاي گذشته در اين جهت وجود داشته و بدون ترديد آثار وضعي و طبيعي خود را بر اوضاع اجتماعي و فرهنگي ما گذاشته است با اين توجه و اهتمام جبران پذير باشد. شايد به اين ترتيب باور كنيم پيامبر بزرگ اسلام بيش از هر كس به ما تعلق دارد كه معتقديم بيشتر به آنچه خواسته و دستور داده پايبند هستيم و او را از خود مي دانيم و خود را به او وابسته و دلبسته مي شماريم.
     نكته دوم اين است كه در سال گذشته بي حرمتي و اهانت به ساحت مقدس آن حضرت ابعاد گسترده اي يافت و دشمن بي محابا به نقطه اي تير شيطنت افكند كه محل اتكا و اتصال همه مسلمانان و آزادگان جهان است. آنچه در قرن ها و سال هاي گذشته ناپيدا و اندك رخ داده بود در سال گذشته يكباره ظهور و بروزي آشكار و وسيع پيدا كرد و واكنش عظيم متقابل و دامنه داري را موجب شد. اينك براي مسلمانان در شرايط جديد جهاني فرصتي فراهم شده است تا بر آنچه مورد اتفاق و تفاهم مي يابند بايستند و از آن نقطه حركت بزرگ خود را آغاز كنند. شيطنت هاي هوشمندانه و برنامه ريزي شده دشمن براي ايجاد تفرقه و فاصله ميان گروه هاي مختلف اسلامي نيز به همين نكته توجه دارد. اين شايد موضوعي بود كه دقيقا مورد عنايت مقام معظم رهبري واقع شد و با فطانت و هوشياري حتي در عبارت هم لفظ پيامبر اعظم را به كار بردند كه در تعابير رايج برادران اهل سنت مانند «النبي الاعظم» و «الرسول الاعظم» متعارف است." بقیه اینجا...

این رو هم الان (چندروز بعد از نوشتن مطلب) پیدا کردم، خیلی دمشون گرم!: سخنان آیت الله جوادی آملی در خطبة دوّم اولین نماز جمعه قم در سال ۸۵: خیلی‌ها‌ متأسفانه گفتند: حَسبُنا کِتابُ الله، عترت را گذاشتند کنار! ما تقریباً گفتیم: حَسبُنَا العِترَه، قرآن را گذاشتیم کنار! چون تفسیر در بین ما رواج نداشت! ما مشکل مان این است که گفتیم: حَسبُنَا العِترَه، یک. و این عترت را هم سیزده نفر می‏دانیم، نه چهارده نفر!!! ما اصلاً کاری دربارة پیغمبر نکرده ایم! ما عترت مان از حضرت امیر شروع می‌شود تا حضرت أباصالح (علیهم آلاف التحیّه والثناء) سالی هم که یک روز به نام مبارک پیامبر است با مصیبت امام حسن مخلوط است! پیغمبر در بین ما شناخته شده نیست!

-----------------------------------------