3 سال پيش در چنين روزي اولين نوشته وبلاگي ام را در حالي كه هنوز وبلاگ و وبلاگ نويسي در ايران فراگير نشده بود در اينجا نوشتم و خانه اولم شد. اولين سالگردش را همانجا گرامي داشتم و باز نوشتم تا سالگرد دوم و بعد... و بعد ديگر ننوشتمش! البته نه اينكه نوشتن را ترك كنم، بلكه پركارتر هم شده بودم به خصوص در نشريه الكترونيك موازي كه نزديك يك سال است منتشر مي شود و من به عنوان سردبير در آن مي نويسم. و نشريه دانشجويي و نيز روزنامه جام جم و چند جاي غير مهم ديگر كه مي نوشتم و مي نويسم هنوز. و شايد اينها دليلي بود بر ترك گفتن وبلاگنويسي! (به قول آسيد مرتضي، اين شايد كه گفتم از دل شكاك من است كه برآمد! يقيينا دلايل همين بود!) خلاصه اينكه باز آمده ام!
اينها را گفتم براي دوستاني كه كمابيش و كماكان مرا به خاطر داشتند و جوياي حال وبلاگ جديد بودند. اما براي خوانندگان نورسيده بگويم كه:
مجيد عزيزي هستم. بنده خدا (اگر قبول كند!) كه همه اينها هستم و هيچ كدام اينها نيستم!: دانشجوي مترجمي زبان انگليسي و ايضا عاشق زبان عربي! وبلاگنويس، طنزنويس، روزنامه نگار، خبرنگار، گرافيست، عكاس، خطاط، طراح و غيره! كه هنر نيست و هنر آن است كه صفات خوب انسان از صفات بدش بيش باشد كه در اين مورد دل من سخت شكاك است كه چنين باشم والله العالم.
حرفها و توضيحات بسيار است كه ان شالله در آينده به تفصيل سخن خواهم گفت. مثلا درباره اينكه چه مي نويسم و چرا مي نويسم و چرا سه زبانه مي نويسم و... اما اجمالا اينكه راوي سايت شخصي من است كه به ياد راوي راويان روايت شده، شهيد سيد مرتضي آويني نامگذاري شده و شامل مطالب و عكسها و لينكها و برنامه هاي راديويي و غيره خواهد بود و در همه اينها از همكاري دوستان شديدا استقبال مي كنم و فعلا همين!

و سيد شهيدان اهل قلم گفت: ...با شروع انقلاب تمام نوشته‌هاي خويش را - اعم از تراوشات فلسفي، داستان‌هاي کوتاه، اشعار و... - در چند گوني ريختم و سوزاندم و تصميم گرفتم که ديگر چيزي که "حديث نفس" باشد ننويسم و ديگر از "خودم" سخني به ميان نياورم... سعي کردم که "خودم" را از ميان بردارم تا هرچه هست خدا باشد، و خدا را شکر بر اين تصميم وفادار مانده‌ام...

و من هرگز جرات چنين ادعايي را نداشته و ندارم! ندارم! اينجا كسي آويني و مدعي شاگردي و پيروي از راه و منش او نيست. اينجا به اسم اوست چون دوستش داريم و خيلي چيزهاي ديگر...