1.
در سختي‌ها
با خدا بودن
و با يادِ خدا بودن
و به يادِ خدا بودن
و يادِ خدا كردن
..
سخت است.

2.
اهلِ فالِ نيك و بد زدن نيستيم و صد افسوس كه نيستيم. در روز اين همه نشانه‌ي اميدبخش و نشاط آفرين اطرافمان مي‌چرخد، در روز اين همه بار مي شود كه معجزه‌اي رخ مي دهد؛ اين همه لحظه مي‌شود كه ناگهان نامرادي به مرادِ دل تبديل مي شود؛ از دلِ سختي، خوشي و راحتي پديد مي‌آيد و نمي‌بينيم و نمي‌فهميم.
همين كسي كه امروز ظهر، اتفاقي، در نماز جماعت كنارِ دست من نشست؛
همين رفيقي كه ناغافل بعد از مدت‌ها توي مترو مي‌بيني؛

همين كتابِ خاك خورده‌اي كه بعد از اين همه وقت امروز چشمت را وسط كتابخانه مي‌گيرد؛
همين بليط مشهدي كه ناخواسته براي پس فردا جور مي‌شود؛
همين زيارتِ ناگهاني كه نصيبت مي‌شود؛
همين صفحه از قرآن كه اتفاقي بازمانده است؛
همين آيه‌اي كه در كتيبه‌ي دورِ محراب، بعد از قرن‌ها، امروز به چشمت آشنا مي‌آيد؛
همين قصه‌هاي باستاني و تكراري كه اين روزها زمزمه مي‌كني: داستان آدم، داستان دو برادر، داستان نوح و طوفاني كه از خدا خواست، داستان ابراهيم (و ابراهيم كه يك امت بود) و ماجراي و ماجراي و ماجرا؛
همين غزلِ امروزِ سعدي، حكايتِ دي‌شبِ گلستان، خاطره‌ي عصرِ روزِ دوشنبه.

3.
فشارت مي‌دهد و فشارت مي‌دهد و فشارت مي‌دهد تا بگويي: «آخ!» بتركي.
اما تو پوستت نرم است. آب‌لمبو مي‌شوي.
آبِ سرخ را مي‌مكد و تفاله‌ي سفيد مي‌ماند.
..
اين ماجراي زندگي من است، اگر انار بودم.

4.
مجيد رفته‌است بشاگرد تا دو ماه سرِ بچه‌هاي پيچيده‌اي كه زندگي ساده‌اي دارند گرم كند و من مانده‌ام تهران و با بچه‌هاي ساده‌اي كه زندگي پيچيده‌اي دارند دل خوش كرده‌ام. جمله:
«اي دل! تو چه مي‌كني؟ مي‌ماني يا مي‌روي؟»

5.
دلم تنگِ كاغذ و مداد بود و هيچ نشد توي حرم چيزي بنويسم. اين جا تلافي كردم.

6.
تا «راوي مجيد» برگردد، هر هفته اجباراً «راوي حسين» را تحمل مي‌فرماييد. پيشاپيش از صبر شما سپاس‌گزارم.