*
مدرسه، ‌وقتي بچه‌ها نيستند، از اداره هم بدتر است. توي اداره ها وقتي ارباب رجوع يا مشتري نباشد، همه چيز سر جاي خودش است. همه سرشان خلوت‌تر است. بگو بخند دارند. تقريباً همه چيز دل‌پذيرتر مي شود.

اما توي مدرسه اين طور نيست. ظاهراً همه‌ي امور وابستگي تام و تمام به حضور دانش‌آموز دارد. وقتي بچه‌ها نيستند هيچ‌كس حوصله‌ي كار ندارد. همان معلم‌هاي بگو بخندِ هر هفته، توي دفتر اخم مي‌كنند و موقع روزنامه‌خواندن يا چايي خوردن سرشان را هم بلند نمي‌كنند. احتمالاً اگر مُجاز بود، تند و تند سيگار مي‌كشيدند و با قوطي كبريتش روي ميز بازي مي‌كردند. سرايدار و نظافتچي هم كسل است. حتي او هم به سر و صداي بچه‌ها، به شلوغ‌بازي‌هايشان، به كثيف كردن راه‌روها و كلاس‌ها عادت كرده است.
مدرسه، ‌وقتي بچه‌ها نيستند، از اداره هم بدتر است و من مدرسه‌اي را دوست ندارم كه وقتي بچه‌ها نيستند همه خوشحال باشند. مدرسه براي من اين گونه تعريف مي‌شود.
بچه‌ها نخِ اتصالِ دانه‌هاي تسبيحِ مدرسه هستند.
**
با خودم فكر مي‌كنم كه كارِ كدام پيام‌بر از همه سخت‌تر بوده و در همان اولي‌اش در مي‌مانم. يعني آدم ابوالبشر (علي نبينا و آله و عليه السلام) تنهايي چه مي‌كرده است؟

::پي‌نگاشت‌ها::
+ مجيد جان! رفيقِ رفيقِ آدم، لزوماً رفيقِ آدم نيست. آدم بايد خودش آدم باشد كه آدم كه آدم شد، عالم عالم مي‌شود. بنگر و هش‌دار!
++ مجيد جان! خودي و نخودي و غيرخودي كه مفهوم است؟ ما خط قرمز داريم و هر كه پايش را آن طرف خط گذاشت، صراحتاً غيرخودي است. رفيق و نارفيق هم ندارد. بشنو و هش‌دار!
+++ مجيد جان! نوشته‌ي پيش از اينت، راوي را از پياده روي به دويدن انداخت. اگر اهل دويدني، ‌بدو و اگر نه، ما را به قدم زدنِ خودمان واگذار. هر چند كه اگر شما بدوي، هم‌چنان پايه‌ي پا به پا دويدنت هستيم.
++++ حسين جان! دوستان و آشنايان، زياده اين‌جا مي‌آيند و زياده مترصد خواندن از فضاي حقيقي هستند. تا كي نثرِ مُتكلفِ مُتصَنعِ آبستره؟!
+++++ شايد به‌تر باشد. شايد هم نه! كسي چه مي داند؟