بگذريم؛ يزد، موطن دوم من است و اصلاً نه مثل اين باشد كه يك سالي يا بيش‌تر از او دور بوده باشم؛ دايماً در من جريان دارد. گاهي مي‌پندارم كه دايم در يزد زندگي مي‌كنم و گاه سري به تهران مي‌زنم. باز شك مي‌كنم كه از اول كجا بوده‌ام؟ تهراني‌ام كه يزد مرا به خودش خواند يا يزدي‌ام كه تهران مرا در خود بلعيد؟
و عجيب است كه تا هفت پشت از اين طرف و آن طرف، سببي و نسبي، همسايه‌اي، هم‌چراغي، هم‌دامادي، هم در خاندان و اقوام نيست كه كويري باشد؛ و عجيب است كه من اين چنين بد كويري‌ام.
**
آدم بايد آشنايش خدا باشد كه همه جا هست. اين كه پابند يك شهر و يك محله و يك خانه و يك ميز و يك مدرسه‌ايم مال اين است كه كم با خدا آشناييم. آدم بايد آشنايش خدا باشد كه هر جا رفت باشد.
درويش را هر جا كه شب آيد، منزل آيد.
اگر پابسته‌ي اين ناآشنايي با خدا نبودم –و عزيز و بانو و وابستگان هم- لحظه‌اي «تلخي هجران روي آن نازنين» را بيش از اين به جان نمي‌خريدم و از تهران مي‌رفتم.
نزد وجدان خود به اين پايبندم.
(يزد . پنجم محرم‌الحرام 1428)

* به مناسبت ديدارِ جان‌فزاي آن يارانِ آشنا، هادي و سيدعلي، نوشتم و به يادِ حامد.

* اگر هفدهم اردي‌بهشت كه مي‌گويم تو را به ياد چيزِ خاصّي نمي‌اندازد، لابد تقصير از من است كه قبلاً برايت نگفته‌بودم كه هفدهم اردي‌بهشت روزِ خاصّي است.

* ترانه هاي عبدالجبار كاكايي و «باران خلاف نيست» كورش علياني را در نمايشگاه كتاب از دست ندهيد.

* سرِ شب برادرم آمد كه خداحافظي كند براي رفتن به سربازي؛ و مگر اين همه از كودكيِ ما گذشته است؟

* هم‌ديگر را دعا كنيم.