داستان زندگی ما آن‌چنان پیچ و تابی دارد كه باید از دور نگاه كرد تا طرحِ در هم تنیده‌ی آن را با شناخت. در این بازشناسیِ معماگونه،‌ هر جزئیات بی‌اهمیتی ممكن است كلِ بزرگ و واحد را تحت تأثیر قرارداده، كلِ بزرگ دیگری پدید آورد. لذا، ثبت و نگهداری همه‌ی اجزا، در وقت مناسب، كاری است كه می‌بایست به موقع به آن اقدام كرد.
 مهدی را می‌گفتم. از اولین روزهای دوازده سالگی رفیقیم و در همه‌ی این دوازده سال همواره همین قدر ساده و بی‌آلایش بوده‌است. روزهایی را به خاطر می‌آورم كه هر دو دچار یك آزمون بودیم و دوری از خانه و خانواده را عمیقاً می‌چشیدیم. مهدی در مقایسه با من، برای مرد شدن، به‌جای كویر مركزی ایران، پرت شده بود به دامان امام هشتم و چقدر سعادتمند بود و چقدر از این خوشحال بودم. برای آدمی با ویژگی‌های او چه جایی بهتر از حرم دل؟
بارها در آن سال‌های دانشجویی شماره‌ی مشهد را می‌گرفتم و در خوابگاه، احوالش را و احوال دلش را می‌پرسیدم. گفتم كه اهل دل است این رفیق ما و به شدت احساساتی. به همان شدت باهوش است و درس‌خوان و حالا تقریباً كارشناس ارشد عمران است برای خود. دو سه باری سری هم زده بودم به خوابگاهی كه هر چند در مقایسه با خوابگاه دانشگاهمان به قصر می‌مانست، اما انصافاً بچه‌های خوب و با صفایی هم داشت.
در این سال‌های اخیر اما، مثل خیلی چیزهای دیگر، كمتر سراغی از او گرفته بودم و كمتر دیده بودمش. آن روزهای قدیم، از آن همه فاصله، كاغذهای كندرو، ما را به هم نزدیك كرده بود و در همین شهرِ وطنمان، سیم‌های ارتباط سریع و مستقیم، رابطه‌ی مان را بریده بود. (این حكمت دیگری است كه بماند برای وقت دیگری) هر بار هم كه توفیق دیدار دست داده بود، هر دو گله كرده بودیم از این ناجوانمردی زمان و زمانه كه آن قدر كار از گرده انسان می‌كشد كه وجود انسانی انسان فراموش می‌شود... (حاشیه رفتم. گفتم كه این حكمت بماند برای وقت دیگر)
می‌دانست كه مجرد نیستم و شیرینی‌اش را هم خورده بود. یك شب ناغافل زنگ می‌زند خانه‌ی پدری‌مان. درست یك شب بعد از عروسی و من را بگو كه به كلی فراموشش كرده بودم. (محل درج فحش و دری وری به زمانه و روزگار و ...) از قضا خودم گوشی را برداشتم و برایش كه ماجرا را گفتم، از آن سوی گوشی سعی كرد كه اظهار شعف و خوشحالی كند و من دانستم كه در ته صدایش اثری از شادمانی نیست. چرا زنگ زده بود؟ نمی‌دانم و همین نمی‌دانم آزارم می‌دهد. نكند خواسته بود چیزی بگوید؟ نكند حرفش را خورده باشد؟ ...
شنبه ظهر، در اوج اشتغال به كارهای عقب افتاده‌ی هفته، پیامِ كوتاه از دوستی دیگر می‌آید كه: مراسمِ هفتمِ پدرِ مهدی امروز در مسجد فلان.
روی صندلی وا می‌روم. ابتدا مقدار لازمی لعنت می‌فرستم به اجداد سیم و سیم كشی و زمانه و ... و بعد مرخصی می‌گیرم و می‌دوم تا برسم به مسجد.
حالم خوش نیست. اعصابم خط خطی شده. اگر امروز شبِ هفت باشد یعنی... یعنی چه؟
حتماً باورتان نمی‌شود اگر بگویم تا مسجد رفتم و داخل نرفتم؟ جلوی در، كمتر از سی‌ ثانیه، مهدی را در آغوش می‌گیرم، مزخرفاتی می‌گویم و بهانه‌ی احمقانه‌ای می‌آورم و بیرون می‌دوم. همه‌ی آن‌هایی كه برای ادب و احترام جلوی در صف كشیده‌اند یك طوری نگاهم می‌كنند. حق هم دارند. مشخص است كه حالم خوش نیست. آدم وقتی حالش خوش نباشد،‌ كاملاً‌مشخص است.

ما در درون سینه هوایی نهفته ایم
بر باد اگر رود دل ما، زان هوا رود

و این‌همه را برای دلم نوشتم؛ و مهدی –كه آن‌همه احساساتی و فهیم است-
كاش نتیجه‌‌اش آن باشد كه: مرگ حق است.

پ.ن.1:
از راه دور به امام هشتم مجدداً سلام می‌فرستم.
پ.ن.2:
به دلیل سفرهای متناوب و متنوعی كه در ماه آتی در پیش دارم، پیشاپیش ضمن تشكر از سازمان هواپیمایی كشوری، از همگی دوستان حلالیت می‌طلبم.
پ.ن.3:
مجید! بدان و آگاه باش كه «در» همواره به روی یك پاشنه می‌چرخد. لذا بیا این ور وایسا!
پ.ن.4:
احتمالاً كاملاً مشخص است كه این یك نوشته‌ی معمولی نیست. ان‌شاء‌الله هر وقت دوره و زمانه معمولی شد، بنده هم معمولی خواهم نوشت. منظم و دنباله دار.