گفته بودم که مي‌خواهم بنويسم و درد بي‌دردي‌ام را با درد بي‌درمان ديگران درمان کنم.
حسين گفته بود که: آدم بايد دردش بيايد تا بنويسد. و بداند كه با نوشتن دردش بيش‌تر مي‌شود. و حسين راست گفته بود.
اما تازگي‌ها آن‌قدر دردم گرفته که نمي‌توانم بنويسم. اصلن آيا بايد و خوب و درست است که بنويسم؟ هيچ حسش نيست اما نمي‌دانم اين بايد نوشتن از کجا و چه‌طور افتاده در جانم.
حق مسلم، رئيس جمهور، ملوانان، اخراجي‌ها، رپ، مبارزه با بدحجابي، نامجو، شهردار، شرم‌الشيخ، اميرکبير، بشاگرد، گافر، کپر، حسن، دلم، درد... من دارم ديوانه مي‌شوم يا شما هم هم‌چون‌اين احساسي داريد يا اصلن دنياي ديوانه‌اي است يا که چي؟

توي ده شلمرود حسني تك و تنها بود
در وا شدو يه جوجه دويد و اومد تو كوچه
جيك جيك كنان گردش زنان
اومدو اومد پيش حسني
جوجه كوچولو كوچول موچولو
مياي با من بازي كني؟
مادرش اومد قدقدقدا
برو خونتون تو رو به خدا
حسني با چشم گريون پا شدو اومد تو ميدون:
آي فلفلي آي قلقلي مياين با من بازي كنين؟
نه كه نميايم
چرا نمياين؟
فلفلي گفت: من و داداشم و بابم و عموم هفته‌اي دو بار ميريم حموم
اما تو چي؟
...
حسن! آن‌قدر دلم براي خنده‌ات تنگ شده که مي‌خواهم بيايم پيشت!
نه حسن! اصلا خطر نداره حسن...

راستي حسن به نظر تو اين شعر درسته حسن؟:

خوشا به حالت اي روستايي
چه شاد و خرم، چه با صفايي
در شهر ما نيست جز دود ماشين
دلم گرفته از آن و از اين
دلم گرفته از آن و از اين
دلم گرفته از آن و از اين