دوشنبه، ۱۵ خرداد ۱۳۸۵
اين مطلب خوب با قلمی خوب، دقيقا همآن نظريه کوروش علياني است دربارهي ابرانسانها يا آدمهاي بزرگ؛ که در زمان زيستشان و حتي تا مدتي بعد، امکان شناختشان نيست و مثال او هم مرتضي مطهري است که کتبش بعد از فاصله چند ساله از حياتش به شدت تکثير شد و مطهري به عبارتي تقريبا شناخته شد، اتفاقي که به قول او در مورد سيد مرتضي آويني نيفتاد. کوروش ميگويد بايد آثار سيد مرتضي آويني حداقل براي مدت چند سال چاپ نشود و بعد از مثلا 15 سال اقدام به شناخت آويني و آنچه گفته بود کنيم، چرا که وقتي از موضوعي فاصله بگيريم شناخت حاصل بهتر و بيشتر خواهد بود. اين نکته اي است که در اين مطلب وبلاگ نور و نار که اتفاقا اول و آخر لينکهايش هم کوروش علياني عزيز است، آمده است و اين بار درباره امام خميني. من اما نظري ديگر دارم، نه لزوما برعکس اين نگاه؛ اما اصلا معتقد به سکون و سکوت براي شناخت هيچ پديده اي نيستم به بهانه گذشت زمان و فاصله گرفتن و اين قبيل. شناخت هم مانند زبان مفهومی انتزاعی دارد ضمن اینکه نسبی هم هست. حالا چرا وقتی آدم دارد با گذشت زمان از یک کوه فاصله میگیرد پشتش را به کوه کند؟منتشر شده توسط
دوشنبه، ۱۵ خرداد ۱۳۸۵ لینکدونی نظرات (0) عناوین دیگر :
درباره فتواي التزام عملي به ولايت فقيه
نمايشگاه و جشنواره بازيهاي رايانهاي تهران
نقد ورزش مدرن، اغفال و فريب
درودنامه
نردبان کاربران رسانههای اجتماعی
نظرات
