راوی

بفرمایید فروردین شود اسفند‌های ما
نه بر لب، بلکه در دل گل کند لبخند‌های ما

بفرمایید هر چیزی همان باشد که می‌خواهد
همان، یعنی نه مانند من و مانندهای ما

بفرمایید تا این بی‌چراتر کار عالم؛ عشق
رها باشد از این چون و چرا و چندهای ما
...
(حضرت قيصر)

]]> http://www.raavy.ir//000180.php http://www.raavy.ir//000180.php Fri, 20 Aug 2010 19:02:40 +0330 «سر رسید» داشتن اوایل دهه‌ی هفتاد، تازه تازه داشت پای محصولات پر زرق و برق و غير ضروري به زندگی مردم باز مي‌شد. منظورم ماکروفر و بخارشوی و ... نیست. همین سر رسیدهای دفترچه‌ای که الان هزار مدلش در هر اتاقک روزنامه فروشی پیدا مي‌شود، آن موقع‌ها کم بود و اگر هم بود، خیلی ساده و بی‌کیفیت چاپ مي‌شد.
نوروز یکی از آن سال‌ها، خاله جان که کارمندِ عالی رتبه‌ی بانک بودند و برای خودشان کیا و بیایی داشتند، دو تا سر رسید چاپ بانک با عکس‌های رنگی روی کاغذ گلاسه که هیچ جا پیدا نمي‌شد به عزیز هدیه دادند، که از آن میان یکی سهم من شد.
یک دفترچه‌ی خوش‌دست با کاغذ‌های اعلا و جلد کالینگور قهوه‌ای که طلاکوب هم شده بود.
به گمانم 1372 یا 73 بود. دقیقاً نمي‌دانستم باید با آن چه کنم. دلم نمي‌آمد چیزی تویش بنویسم. در عالم بچگی فکر مي‌کردم سر رسید یک کالای خیلی خاص و کمیاب است که باید در حفظ و نگهداری آن بکوشم. به نظرم حیف بود که چیزی توی آن تقویمِ مجلل و اشرافي بنویسم. همین طوری خالی و سفید نگه‌ش داشتم تا آخر سال.
آخر سال که شد و خاله جان که سر رسید سالِ جدید را به من هدیه داد، تازه فهمیدم که سر رسید من چیز منحصر به فرد و عتیقه‌ای نبود و ظاهراً آدم بزرگ‌ها هر سال مي‌توانند یک سر رسید جدید چاپ کنند که از سر رسیدِ سالِ قبل خوشگل‌تر و نفیس‌تر باشد. اما هنوز مدتی زمان مي‌خواست تا بفهمم که سر رسید دقیقاً به چه دردی مي‌خورد.
*
سال اول دبیرستان، چند سالی از آشنایی من با پدیده‌ی سر رسید مي‌گذشت و ضمیر ناخودآگاهم در تلاش بود تا کاربردی برای این هدیه‌ی هر ساله بیابد تا سر رسیدها، هر سال در پیِ سال دیگر، سفید و خالی سپری نشوند. از آن سال سر رسید به دفترچه‌ی دایماً همراهِ من در کیفِ مدرسه تبدیل شد. هر شب که کتاب‌ها و دفترهای روز گذشته را در مي‌آوردم و کتاب‌ها و دفترهای روز بعد را در کیف مي‌چیدم، آن‌چه دست نخورده مي‌ماند، سر رسید بزرگ و قرمز رنگی بود که هر روز مي‌رفت و مي‌آمد.
سال اول دبیرستان عادت کردم برنامه‌های روزانه، کتاب‌هایی که مي‌خوانم، جلسات هفتگی و اردوهایی که مي‌روم، همه را توی سر رسید بنویسم. خلاصه و تیتروار. این تلاشِ من گاهی منجر به یادداشت ابیات مفصلی از منطق الطیر و بوستان و ... مي‌شد و یا تک‌بیت‌ها و احادیثی که توی روزنامه، پشت بلیط اتوبوس و یا بالای تخته کلاس خوانده بودم.
از سال 76 سنتِ نوپای «سر رسید نوشتن» با آیین نوظهور «سر رسید خواندن» در هم آمیخت! آن چه قبلاً نوشته بودم، فقط در فاصله‌ی سه–چهار ماه، آن‌قدر برایم جذاب بود که وقت زیادی برای خواندنِ چندین باره‌شان صرف مي‌کردم. همین لذتِ خواندن، انگیزه‌ای شد برای این که مفصل‌تر بنویسم. وقتی مداد به دست مي‌گرفتم تا بنویسم، مدام به لحظه‌ای فکر مي‌کردم که بعد از چند سال بر مي‌گردم و آن نوشته را مي‌خوانم.
در آن سال‌ها، هرگز پای خواننده‌ی دیگری در میان نبود. اصلاً نوشته‌ها هیچ مخاطبی نداشت. خودم مي‌نوشتم و خودم مي‌خواندم. از 1375 تا امروز شاید به تعداد انگشتان دست هم کس دیگری نوشته‌هایم در سر رسیدها را نخوانده باشد.
*
هر سال سر رسیدهایی که حالا دیگر پدر به هدیه مي‌آورد رنگشان عوض مي‌شد:
75: قرمز؛ 76: سرمه ای؛ 77: خاکستری؛ 78: آبی؛ 79: بنفش؛ 80: قهوه ای؛ ...
و رویدادهای هر سال به نوعی متأثر از رنگ جلد سر رسیدها، در خاطرم مانده است. اتفاقات، رنگ گرفته است. رنگِ روحِ هر سالم را.
رسم و سنت سر رسید نوشتن من، حتی از 1381 که وبلاگ مي‌نویسم، چندان تغییری نکرده است. گاهی کم و زیاد يا دیر و زود دارد، اما الحمدلله سوخت و سوز ندارد. تا همين امروز هم سر رسيدهايم را يكي يكي پر مي كنم و آخر سال زير كتابخانه مي‌چينم. حالا گاهي اوقات يادداشت‌هاي جلسات كاري، قرارهاي ملاقات، سرفصل سخنراني‌ها، خلاصه تصميمات و ... را هم در سر رسيدها مي‌نويسم. اما هنوز صفحات شخصي زيادي در هر سال وجود دارد.
*
وبلاگ نویسی، آن اوایل، برایم وحشتناک بود.
هر چند كه ساختار رسانه‌ای وبلاگ شبیه سر رسید بود: روزانه و پشت سر هم؛ با قابلیت ورق زدن گذشته‌ها؛ روزهای آینده هم خالیِ خالی. جلد و رنگ وبلاگ هم مي‌توانست تغییر کند و رنگ و بوی روح آدم را بگیرد؛ اما برای من حضور مخاطب هراس‌انگیز بود. من هرگز پیش از آن برای دیگری سر رسید ننوشته بودم. مي‌ترسیدم از این که اگر کسی سر رسیدهای من را بخواند، چه فکری مي‌کند و چه نظری مي‌دهد؟
سر رسیدهای من پر بود از اظهارنظر درباره ی دیگران؛ نقلِ رمزگونِ وقایع و رویدادها و تحلیلشان از نگاه خودم و برای خودم.
آن روزها هنوز قبح وبلاگ نشکسته بود. هنوز محتوای فارسی در اینترنت آن قدر زیاد نشده بود که کسی وقت نکند شما را ببیند. هر چیزی که مي‌نوشتی بارها خوانده مي‌شد و از آن ناگوارتر، مي‌شد برایش کامنت گذاشت!
هنوز رمزگذاری، انتشار نظرات بعد از تأیید و ... اختراع نشده بود و امکانات فنی وبلاگ‌نویسی نمي‌توانست حاشیه‌ی امنیت مناسبی برایتان ایجاد کند.
طبیعتاً برای رهایی از تحملِ بارِ سنگینِ تحول، از سر رسید به وبلاگ، من به سمت استفاده از نام مستعار رفتم و کم کم کار به ایجاد شخصیت مجازی هم کشید!
من نیاز به گذرِ زمان داشتم تا بتوانم شرایط و محیطی را که در آن رشد پیدا کرده بودم و به آن عادت داشتم و آن را دوست داشتم و حتی برایم مقدس بود تغییر بدهم.
از 81 تا 85 وبلاگ نوشتن با نام مستعار را ادامه دادم تا یاد بگیرم که در دنیای سر رسیدهای آدم‌های دیگر چه مي‌گذرد. این دوران، رشد و خیر و برکت زیادی برای من داشت و از آن بسیار آموختم.
*
ورود به «راوی» و نوشتن در کنارِ مجیدِ عزیز از سال 85، نقطه عطفی در تاریخ سر رسیدنویسی من به شمار مي‌آید.
من از شهریور 85 تصمیم گرفتم که با نامِ حقیقی خودم در دنیای شیشه‌ای سر رسید بنویسم. حالا من آماده شده بودم که حرف‌هایم را با امضای خودم در معرض دیدِ همه بگذارم. همگانی که از قبل من را مي‌شناختند و نوشته‌هایم در شناختشان اثر مي‌گذاشت و دیگرانی که مي‌توانستند از طریق این نوشته‌ها با من آشنا بشوند و از من شناخت پیدا کنند.
«راوی» دریچه ی ورود من به هویت واقعی خودم در دنیای مجازی بود.
اما در سه سال گذشته، بزرگی و اسم و رسمِ «راوی» اغلب مانع از آن شده است که حقیقتاً خودم باشم.
«راوی حسین» معمولاً پیام‌برپاره‌وقتی است که برای شاگردانش و برای دوستانش اهمیت زیادی قایل است و با استخدام ادبیاتی جدی و تا حدودی متکلف، بدنبال اقناع و جذبِ آن‌هاست. راوی روایت مي‌کند از آن چه احساس مسئولیتش را تحریک مي‌کند. در حقیقت «راوی» حق ندارد خودش باشد. «راوی» باید چشم و گوش و زبانِ دیگران باشد و این البته اشتغال بسیار شریف و مغتنمی است.
*
صاد و القرآن ذی‌الذکر
همه‌ی آن چه تا حالا به تفصیل شرح دادم از یک سو و دلایل دیگری که ذکر خواهم کرد از سوی دیگر، من را وا داشت تا پنجره‌ای دیگر بگشایم و سر رسید دیگری را افتتاح کنم. به نظرم «صاد» شروع يك مرحله‌ي جديد از پوست‌اندازي من در دنياي مجازي است.
واضح است كه این به معنی هجرت یا کوچ از «راوی» نیست. من فقط دفترچه یادداشت کوچکی تهیه کرده‌ام که گاه و بیگاه چیزهای خاصی را در آن یادداشت کنم. «راوی» همچنان محترم و منظم از سوی من و محترم و نامنظم از سوی مجید به کار خود ادامه خواهد داد ان شاءالله.
*
مبتلا شدن من به وبلاگ و معتاد شدن به نوشتن در فضای مجازی، کم كم داشت حس و حالِ دست به قلم بردن و سر رسید نوشتن را در من از بین مي‌برد.
در این سال‌ها بارها آرزو کرده‌ام که کاش دفتر کوچکی مي‌داشتم و آن چه دیده‌ام، شنیده‌ام و یا اندیشیده‌ام در آن ثبت مي‌کردم. کاش بشود این دفترچه را بر اساس موضوع و تاریخ مرتب کرد و کاش صفحات آن هیچ وقت تمام نشود. کاش این دفترچه همیشه همراهم باشد و دیگران هم بتوانند به آن مراجعه کنند.
بارها پیامک‌های قشنگی برایم رسیده است و یا پیامک‌های جالبی نوشته‌ام که هیچ کجا ثبت نشده و به وادی فراموشی رفته است. همین «روایت امروز»ها که بالای صفحه‌ی راوی نوشته مي‌شود، جایی برای انباشت و ذخیره ندارد.
«صاد» را برای همین راه انداختم؛ برای ثبت خرده ریزهایی که از این طرف و آن طرف مي‌رسد و برای بایگانی فکرهای کوتاه و احساسات زودگذری که به نظرم مرورشان در آینده شیرین باشد.
«صاد» را برای خودم مي‌نویسم. به دور از همه ی تعلقاتی که پیش از این داشته ام. سعی مي‌کنم رو دربایستی را نخست با خودم و سپس با دیگران کنار بگذارم و کمتر حاشیه بروم و فقط اصل مطلب را بگویم. بدون روده درازی، خلاصه و کوتاه. خیلی خیلی کوتاه.
برای آشنایانم حتماً در «صاد» چیزهای جالبی هست و خواهد بود که شاید درباره‌ی خودشان باشد و ثبت لحظات کوتاهی که حضوراً و یا غیاباً با هم داشته‌ایم. برای دیگران هم شاید آیه‌ای و یا حدیثی و یا حکایتی ناب پیدا کنند و یادگاری داشته باشند.
«صاد» سر رسید دیجیتالی من است و ان شاءالله خواهد بود. از ابتدای بهار واقعی، ربیع الاول 1431، در آن مي‌نویسم؛ تا وقتی خدا بخواهد.
قدم رنجه بفرمایید.]]> http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000313.php http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000313.php حسین غفاری Wed, 10 Mar 2010 08:36:29 +0330 تصاويري از تخريب مسجدالاقصي و بناي هيكل سليمان البته احتمال دارد قصد صهیونیستها از مانور دادن روی روزی مشخص برای تخریب مسجدالاقصی، سنجش میزان حساسیت و غیرت مسلمانان باشد، اما با تدارکاتی که آنها فراهم کرده اند، مشخص است که در تخریب مسجدالاقصی و بازسازی معبد سوم در محل این مسجد، در آینده ای نه چندان دور، مصمم هستند.]]> http://www.raavy.ir/linkdump/000312.php http://www.raavy.ir/linkdump/000312.php لینکدونی Mon, 08 Mar 2010 09:15:20 +0330 آمریکایی‌ها واژه "تروریست" را برای چه کسانی به کار می‌برند؟ البته به نظر خبرنگاران آمريكايي، تروریست بودن، به هویت بستگی شما دارد! این فرد، یک شهروند آمریکایی غیرمسلمان و بدون ریش بود که می‌توانست همسایه کناری ما باشد. تروریست‌ها ریش دارند، مسلمان هستند و در غارها زندگی می‌کنند!]]> http://www.raavy.ir/linkdump/000311.php http://www.raavy.ir/linkdump/000311.php لینکدونی Mon, 08 Mar 2010 09:10:23 +0330 شکاف دیجیتالی بین والدین و کودکان باهوش سایبری در اين گزارش، آمار جالبي درباره‌ي اطلاع والدين امريكايي از اينترنت و نظارت بر كودكانشان ارايه شده است.
اگر در آمريكا وضعيت اين‌گونه است، ما كجاييم؟]]> http://www.raavy.ir/linkdump/000310.php http://www.raavy.ir/linkdump/000310.php لینکدونی Sun, 28 Feb 2010 15:10:56 +0330 قصه هاي پيام‌بران (3) ته‌ديگِ‌ دورانِ پيام‌بريِ سفلي، برايم همين ارتباطِ نيم‌بندِ الكترونيكي با برخي بچه‌ها مانده‌است كه آن هم يك‌خط‌درميان جريان دارد.
همين‌طوري بي‌مقدمه، بعد از چند ماه، يكهو ايميل زده بود كه آقا چه نشسته‌اي كه: «خسته شدم از اين دين و مصّب و مي‌خواهم مسيحي شوم!»
برايش نوشتم: «ثم ماذا؟» نگرفت و پس لازم دانستم شيرفهمش كنم.
رفتم ديدنش. بي‌خبر قبلي و بي‌دعوت و تعارف. بجاي خرس پشمالو و شكلات، برايش يك انجيل عيسي مسيح گرفتم: ترجمه‌ي هزاره‌ي نو، مطبوعه‌ي 2007 ايلام پابليكِيشن، نافِ يونايتد كينگدام، نفيس!
چنان ماتش برد كه گفتي اسرافيل در صور دميده باشد! دقايقي به حيرت و لبخند گذشت. سپس تبريكش گفتم تشرف به ترساكيشي را و در ادامه دو نكته‌ي كوچك را متذكر شدم:
اول آن‌كه از اين پس حقِ دل‌بستن به قرآن را نداري. چون اگر كه قرآن را دوست بداري ناگزير از تبعيتِ آن خواهي شد و قرآن تو را كه امروز اهلِ كتابي، به آيين ديگري مي‌خواند.
دوم آن‌كه ديگر اسم امام حسين عليه‌السلام را نياور كه او براي اصلاح در امتِ جدش به خون كشيده شد. او كشته شد تا آيين اسلام كه نسخ آيين مسيح است برجا بماند و امروز تو در مقابل اويي.
*
به گمانم كمي تند رفتم.
بغضش تركيد و خلاص شد.
*
*
نتيجه‌ها:
الف) «نوجوان» دوست دارد ديده شود. «تيريپ» و «فشن» و «لات بازي» و «وبلاگ نويسي» ريشه‌اش همين است. بجاي سمپاشي شاخه‌ها، به فكر آبياري درست ريشه‌ها باشيم.
ب) خيلي خوب است اگر آدم بعضي وقت‌ها حرف هايش را براي يك كسي بنويسد. خدا را چه ديدي؟ از قديم گفته‌اند: «از اين ستون به آن ستون فرج است.»
ج) و همچنين فرمود: «تنها بنايي كه اگر بلرزد محكم‌تر مي‌شود، ‌دل است.»
د) «لا اكراه في‌الدين، قد تبين الرشد من الغي» شما بگوييد مدرسه‌اي كه تربيت هدف‌مند و روش‌مند و كذلك‌اش به رشد منجر نشود، چه‌جور مدرسه‌اي است؟

*
پ.ن:
+ پيام‌بري هم عالمي دارد؛ پاره وقت و تمام وقت!
++ آقا مجيد في‌الحال تشريفشان را برده‌‌اند فرنگستان. اگر توفيق بازگشت به ميهن اسلامي نصيبشان شد،‌ دعا بفرماييد توفيق زيارت دست‌خط شريفشان در راوي نصيب همه‌ي ما بشود.
+++ بعد از مدتي مديد، ميزبان وب راوي تغيير كرد. بايد از آقا روح‌الله كه زحمت فني راوي را تا امروز كشيده‌اند تشكر ويژه‌اي بكنم. گفتم كه يادم نرود.
++++ پيرانه سرم عشق جواني به سر افتاد...
]]> http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000309.php http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000309.php حسین غفاری Mon, 22 Feb 2010 00:11:54 +0330 مراسم اختتاميه مسابقه بوي سيب مراسم اختتامیه سومین مسابقه وبلاگ نویسی بوی سیب با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاون صدای جمهوری اسلامی ایران، مسئولین نهادهای مشارکت کننده، وبلاگ نویسان شرکت کننده در مسابقه و سایر علاقه مندان برگزار می‌شود.
در این مراسم که روز پنج شنبه 6 اسفند 88 در سالن آمفی تئاتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در بلوار جمهوری اسلامی قم برگزار می شود، از بین حاضرین، 3 نفر به قید قرعه به عنوان زائر کربلای معلی انتخاب خواهند شد...
از ديدارتان خوشحال مي‌شويم.

]]> http://www.raavy.ir/linkdump/000308.php http://www.raavy.ir/linkdump/000308.php لینکدونی Fri, 19 Feb 2010 10:27:04 +0330 دلم گفت بگويم بنويسم ...حاجي -عليه‌الرحمه- هر چه دلش مي خواهد بگويد. اصلاً خودم مي گويم: من الان دارم مصدر «وبلگ» را صرف مي‌كنم: ماضي و مضارع و مستقبل. خجالت هم نمي‌كشم كه ول‌شدگان و راوي اشتباه گرفته‌ام. گاهي اوقات پديده‌ها همين‌طوري خودشان بي خودي قاطي مي‌شوند.
بله! سيد اعتقاد دارد كه مرد هم گاهي اوقات دلش مي‌گيرد و وبلاگ مي‌نويسد. اين اقتضاي سيد بودن است. «گرفتن دل» و «مرد بودن» همواره دو خط متنافر نيستند. گاهي اوقات پهلو به پهلوي هم، دل مي‌دهند و قلوه مي‌ستانند.
«دچار شدن» و «دچار بودن» سن و سال و ماه و شغل و جايگاه نمي‌شناسد. حادث مي‌شود و آن‌چه رخ‌دادني باشد، ناگزير رخ خواهد داد: «لافرار من وقوعه» و بلكه «وقوعها» (!)
آدم اگر دلش سفت باشد، پايش هم كه بلغزد طوريش نمي‌شود. اما چون دلش سفت نباشد، پايش هم كه هزار سال نلغزد، باز در خطر است و سيد دلش به همين خوش است كه دلش سفت است، سفت سفت؛ بتون آرمه!
موج‌ها به ساحل مي‌كوبند و حوادث حادث مي‌شوند و وقايع واقع؛ و سيد: محكم، مشت گره كرده، در باد ايستاده. دلخوش به امداد حاجي هم نيست حتي. تنهاي تنها ايستاده و گريه مي‌كند و وبلاگ مي نويسد.
*
در حال و احوال پريشان روحي محرم و صفر امسالم، اين شاهكار بي‌همتاي هنري تنها مخدري بوده كه آرامم كرده و هنوز هم بر من اثر مي‌كند. دستبوس سيدحميدرضاي برقعي و حاج ميثم مطيعي.
در آستانه‌ي اربعين آقا اباعبدالله الحسين، حضرت خون خدا عليه‌السلام و دوباره شدن هفته‌اي نجيب، اين اثر مخلصانه را به خوانندگان بي‌سر و صداي راوي تقديم مي‌كنم:

دريافت صوت
دريافت متن

]]> http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000307.php http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000307.php حسین غفاری Mon, 01 Feb 2010 10:08:12 +0330 سرلوحه‌ي هشتاد و هشتم رضا اميرخاني معلم -‌اگر معلم باشد- نه ميز مي‌خواهد و نه تخته و نه وايت‌برد و نه كامپيوتر و نه آزمايش‌گاه و نه حتا كتاب... معلم -‌اگر معلم باشد، حتا درس هم نمي‌خواهد... و ما از اين دست معلمان داشتيم... در نظامِ آموزش و پرورشي كه همه‌گان مي‌دانند، گرفتاري‌ش معلم است... به قراري كه اگر معلمي كلاس را نتواند اداره كند، ناظم مي‌شود و اگر ناظمي صف را نتواند به خط كند، مدير مي‌شود و اگر مديري مدرسه از دست‌ش در برود، مي‌رود منطقه و قس علي هذا تا برسد به وزير! ما معلماني داشتيم كه هنوز چهره‌شان به نوجواني مي‌زد...]]> http://www.raavy.ir/linkdump/000306.php http://www.raavy.ir/linkdump/000306.php لینکدونی Sun, 24 Jan 2010 21:40:16 +0330 صياد دل‌ها آهويي كه به بند كردي نكُش!
بيانداز دام را

بيافشان دانه را

بند كن آهو را

بگير؛ اما نكُش!
اگر كُشتي، لذتش تمام مي‌شود. يك روز شكمت سير مي‌شود و بعدش هيچ.

صياد!
تاجر باش!
آهو را بگير و تحويل سلطان بده:
- هم لذت صيد را بُردي؛
- هم نازشست گرفتي؛
- هم شدي شكارچي بارگاه قدس.
سلطان بهتر مي‌داند با آهوي در دام چه كند.

اول بهمن هشتاد و هشت
به عنايت حضرت در ايوان مقصوره نوشتم اين را،
بعد از فريضه‌ي عشاء،
براي برادر عزيزي كه در كار صيدِ دل است
و مي‌دانم كه اين‌جا را هم مي‌خواند.

]]> http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000305.php http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000305.php حسین غفاری Thu, 21 Jan 2010 21:15:47 +0330 يك شيشه مرباي تمشك
و صبح جمعه‌اي كه گذشت، هواپيمايي «آرش» را به لندن برد تا از آن‌جا راهيِ شيكاگو شود. جايي كه اصلاً خيال نمي‌كنم روزي پايم بدان برسد؛ و دستم به «آرش» البته اميد دارم كه برسد، نه هرچند زود.
*
شبِ پنجشنبه، از قم يك كله آمده‌بودم به هواي ديدن «آرش» و با «مجيد» قرارمان دم درشان بود؛ حدود هشت و نيم شب. به گمانم كمي بيش از يك ربع ساعت حرف زديم و خنديديم و آخر بر سر و روي هم بوسه داديم و بدرود گفتيم.
و فكر من تمام به يك شيشه مرباي تمشك بود: اول آشنايي‌مان.
*
«عليرضا» تماس كه مي‌گيرد براي دعوت به عروسيِ «آرش»، پشت تلفن، از صد و پنجاه كيلومتر آن‌طرف‌تر، پرتابم مي‌كند به ده پانزده‌سال پيش، مدرسه‌ي راهنمايي و پسربچه‌هايي كه تابستان رفته‌اند شمال...
اولين تصويري كه از «آرش» در ذهنم هست؛ يكي از صندلي‌هاي دو نفره‌ي نزديك ته اتوبوسي كه ما را از محمودآباد به تهران بر مي‌گرداند، هوا تاريك شده‌است و بچه‌ها خسته و كوفته از اردويي تشويقي، خواب و خمارند. هنوز چند نفري آن ته اتوبوس، دور معلمي حلقه زده‌اند و شعر مي‌خوانند. من نشسته‌ام كنار پسري ريزجثه كه نمي‌شناسمش. هم‌دوره‌ي‌مان است و اول مسير كه پهلويش نشستم سلام كرديم و همين.
بين راه اتوبوس يك‌جايي نگه مي‌دارد براي خريدن سوغاتي و پسرك يك شيشه مرباي تمشك مي‌خرد و چون ساكش لاي بارهاست، به ناچار شيشه را دست مي‌گيرد تا نشكند و مربا نريزد.
حالا هوا تاريك شده‌است. من بيدارم و به او نگاه مي‌كنم. روي صندلي خوابش برده و با وجود قد كوتاهش، آنچنان ولو شده كه پاهايش تقريباً به كف اتوبوس رسيده‌است. اندكي از سرش را به پشتي صندلي چسبانده و بقيه‌ي سر و گردن و كمرش دارد وزن بدن را ميان زمين و هوا تحمل مي كند. در چنين حالي شيشه‌ي مرباي تمشك را صاف و محكم روي شكم نگه داشته و خوابيده. خواب و بيدار است. درِ شيشه‌ي مربا تَرَك دارد يا شايد شُل است. كمي كه اتوبوس مي‌پيچد يا ترمز مي‌زند و يا تكاني‌مي‌خورد، چشم‌هايش را باز مي‌كند و اندكي از آب مربا كه از ديواره‌ي شيشه روان شده‌است ليس مي‌زند. زبان كوچكش را آن‌قدر كه لازم باشد بيرون مي‌آورد و شيشه‌ي مربا را مي‌ليسد و دوباره چُرت مي‌زند.
«آرش» دقيقاً از همين جا براي من شروع شد. آن‌قدر بامزه بود كه تا تهران تماشايش كردم.
*
و بعد از آن در راهنمايي و دبيرستان هيچ اتفاق خاصي ميان ما نيافتاده بود تا سال آخر كه دل‌بستگي و وابستگي‌مان به مدرسه، هم‌پالكي‌مان كرد و انس گرفتيم در اردوي درسي بين دو ترم و بعدش هم در رامسر. «آرش» حافظ را دوست داشت و همراه داشت و در اوقاتي كه هر پسر نوجواني در سن و سال ما پي دل و دلدارش را مي‌گرفت، مرتب حافظ مي‌خواند.
نه آن‌موقع‌ها قرار بود من معلم ادبيّات بشوم و نه او مايل بود خلوتش را با ديگري تقسيم كند. اما به گمانم اين‌كه من از حافظ خواندن او خوشم مي‌آمد را مي‌دانست و يا شايد گفته بودمش.
حالا كه اين را مي‌نويسم، احتمالاً او اولين فال حافظش را در شيكاگو گرفته‌باشد.
*
شب‌هاي تاسوعا به گمانم منزل مادربزرگ «آرش» نذري مي‌پختند تا صبح؛ و دو سالي كه قسمت شد ما شب تاسوعا «پنبه‌چي» باشيم، براي اين بود كه «آرش» از آن طرف برود پيروزي؛
و شب تاسوعا پنبه‌چي رفتن از بزرگ‌ترين ول‌گردي‌ها و سفرهاي درون‌شهري ما بچه مثبت‌هاي دوره‌ي بيست در سال‌هاي پاياني دبيرستان بود.
*
از دبيرستان و «آرش» چيزهاي كم‌رنگ ديگري هم در خاطر دارم كه ارزش پر رنگ كردن ندارد.
*
به فاصله‌ي كمي از آن كه در تبعيدي خودخواسته گذارم به يزد افتاد، بچه‌ها چند باري آمدند ملاقات و «آرش» دو بار.
و آن دوبار با «هادي» و «محمدرضا» گرم گرفت.
پس دنيا آن‌قدر كوچك بود كه «هادي» و «آرش» به فاصله‌ي كمي از آشنايي در يزد، دانش‌جوي كارشناسي ارشد و هم‌كلاسي هم شدند در خاك‌سفيد و رابطه‌ي من با «هادي» اين‌بار به‌بهانه‌ي «آرش» ادامه يافت.
و وقتي هفته‌ي پيش بين دو نماز، «محمدرضا» بعد از عمري زنگ زد، حدس نمي‌زدم كه چكار داشته باشد و بعد كه گفت شماره و برنامه‌ي خداحافظي «آرش» را مي‌خواهد، چيزهايي از ماجراهاي يزد و آن نامه‌ي كذايي محرمانه و ... به خاطرم آمد كه جاي گفتنش البته اين‌جا نيست.
*
گفتم نامه، يادم آمد يك‌سال بعد از ما «آرش» مشرف شد به عمره‌ي دانش‌جويي و در بدرقه‌اش نامه‌اي نوشتم و تجربه‌هاي سفر خودم را برايش گفتم.
نامه‌ي من بيست بند داشت و سال بعد كه «علي» داشت مي‌رفت، خواستم تا نسخه‌اي از آن نامه را به او هم بدهم. اما نامه‌ي «علي» نوزده بند شد. چون بند بيستم فقط براي «آرش» بود.
*
نام فاميلي «آرش» از همان موقع در مدرسه -و حتي تا بعد از آن- تك بود و رمزگشايي از آن براي من معلوم كرد كه يك‌جورهايي هم‌شهري «عزيز» مي‌شوند؛ و اين «عزيز» كه گفتم همان مادر است در گويش مازني؛ پس اگر خوب چرتكه مي‌انداختي با «آرش» پسرخاله مي‌شديم و لذا آش‌رشته‌هاي معروف خانه‌ي آن‌ها، تا امروز نزديك‌ترين ويرايش به آش‌رشته‌هاي «عزيز» حساب مي‌شود. «آرش» هم اين را مي‌دانست و «عزيز» هم...
و حالا كه نگاه مي‌كني مي‌بيني كه اين آش‌رشته‌ها در طول تاريخ چه كساني را كه به هم نزديك نكرده‌است!
*
در روزگار دانش‌جويي، اشتغال «آرش» در مدرسه‌ي راهنمايي بهانه‌اي بود تا هر وقت به تهران مي‌آيم و سري به «امين» و «عليرضا» مي‌زنم، او را هم ببينم. بعدها كه معلم شدم، تجربه‌هاي او بيش از ديگران به كارم آمد. هر چند كه خودش تخته و كلاس را بوسيد و كناري نهاد، اما دلش هميشه با مدرسه بود و معلم‌هاي بي‌چاره‌اي كه كم‌كم تبديل به دكوراسيون كلاس درس مي‌شوند و رنگ پوستشان با رنگ جلد كتاب‌هاي درسي يكي مي‌شود...
*
هفته‌ي شهداي هشتاد و سه، نقطه‌ي عطفي در روابط ما محسوب مي‌شود. آرش تمام قد آمده بود تا كمكمان كند و كار پيچيده‌ي برق‌كشي و روشنايي نمايشگاه را با «حسين» و «سعيد» به عهده بگيرد.
اولين باري كه سمند ال ايكس ديدم همان روزها بود و شبي را به خاطر مي‌آورم كه جعبه‌هاي چوبي مهمات را پشت سمند گذاشتيم و رفتيم و از پارك نزديك مدرسه خاك آورديم. صندوق عقب ماشين لوكس و صفر پدر «آرش» را پر از خاك باغچه كرديم و توي حياط مدرسه خالي كرديم!
تمام قد كه گفتم، منظورم همين بود.
*
و شايد «اميرحسين» نداند و به خاطر نياورد كه اول سبب آشنايي ما با او، همين «آرش» است. سال هشتاد و سه ما در مدرسه غريبه بوديم و هيچ‌كس را نمي‌شناختيم. نه معلم، نه دانش‌آموز و نه سيستم را. تجربه‌ي «آرش» و يكي دو نفر ديگر و آشنايي آن‌ها با بچه‌ها راهنماي ما بود.
«آرش» آن‌قدر مرام گذاشت كه از جايگاه معلمي در جلسه‌ي معارفه‌ي ما با «اميرحسين» نشست و به عبارتي به ما وزن داد.
از ذكر جزييات بيش‌تر اين خاطره به دلايل امنيتي معذورم. همين‌قدر هم احتمالاً «حاجي» سبيلم را دود بدهد!
::
... و شب جمعه، ساعت ده بود كه «اميرحسين» با موبايل من به «آرش» زنگ زد تا از او خداحافظي كند.
*
«آرش» حتي پاي آن نامه‌ي سرگشاده را هم امضا كرد و بعد اين رفاقتش را با بچه‌هاي گروه شهدا ادامه داد تا رضوان. «آرش» قسمتي از اولين جهادي رضوان را هم حضور داشت. باورش سخت است؟
شبِ خداحافظي هم تذكر بجايي درباره‌ي تربيت ياور براي امام زمان (عج) داد كه به بچه‌هاي رضوان برسانم.
::
گفت در چمدانش كتاب «توسعه و مباني تمدن غرب» آويني را گذاشته تا ببرد در محل (!) مطالعه كند و «خدا بود و ديگر هيچ نبود» را كه دست‌نوشته‌هاي آمريكا و لبنانِ چمران است.
*
در جهادي‌هاي فارغ‌التحصيلي هميشه بود و در سايه بود. تصاوير بم و دلوار هنوز در خاطرم هست. سال آخري كه او رفت و من نرفتم، سال «امير»، وقتي برگشتند، آمد درِ خانه‌ي‌مان و مفصل حرف زديم. اتفاقات آن اردوي خاص را «آرش» برايم تعريف كرد و بعد از آن از اين قسم تعريف‌ها زياد براي هم داشتيم.
عصبانيتش را از برخوردي كه با او شده بود، كه جايگاه معلمي داشت براي برخي كوچكترها، و برخي آدم‌هاي كج‌فهم ندانسته تخطئه‌اش كرده‌بودند، هنوز به خاطر دارم.
*
و به خاطر دارم ماجراي بشاگرد را كه آمده بود و توي كوچه برايم تعريف مي‌كرد كه كجا رفته‌اند و چه‌ها ديده‌اند.
و يادم هست آن صبح خنك تابستاني را كه با «رضا» از او در پارك فدك مصاحبه گرفتيم براي مستند بشاگرد. (راستي «رضا»! تو كجايي؟)
*
و در آن سال‌هايي كه بعد از ازدواج، ساكن مجتمع نرگس بودم، هر روز از جلوي خانه‌ي‌شان مي‌گذشتم و هيچ فكر نمي‌كردم روزي بيايد كه او اين همه از خانه دور باشد.
گفتن از ماجراهاي اسباب‌كشي خانه‌ي ما و مهدكودك و جلسات رازدل و سحر و جلسه‌ي دفاع «عليرضا» و جلسات دوره‌اي فروردين‌ماه و ... بماند براي وقتي ديگر.
*
بيست و پنجم مهر هشتاد و هفت، چهارده ماه پيش، با «امير» نشسته‌ايم توي ماشين «آرش». «امير» شام عقدش را به رفقا توي مغازه علي‌آقا داده‌است و حالا كه همه رفته‌اند، «آرش» دارد تازه‌داماد را مي‌رساند خانه؛ من كه البته همسايه‌شان هستم.
«امير» مي‌گويد كه بعد از ازدواج قصد دارد برود لارستان، شهر همسرش و من هم اولين بار از عزم عزيمت به قم مي‌گويم.
«آرش» بين ما مجرد است و بسته‌ي تهران. نصيحتمان مي كند كه بايد به فكر برگشت هم باشيد و مي‌گويد پمپ بنزين براي بنزين زدن خوب است، اما به درد اقامت نمي‌خورد؛ چون در آن صورت فلسفه‌ي وجودي‌اش زير سؤال مي‌رود!
مي‌فهمم چه مي‌گويد. اما «امير» تصميمش بلندمدت است و من هم به كوتاه‌مدت فكر نمي‌كنم. با خودمان فكر مي‌كنيم كه بالاخره لابد در سال‌هاي آينده دوباره به تهران سر مي‌زنيم و همديگر را مي‌بينيم.
::
تابستان امسال، براي عروسي «امير» از ترمينال جنوب مستقيم به تالار مي‌روم و با «آرش» گپ مي‌زنم. البته چيزي بروز نمي‌دهد. «امير» فرداي عروسي‌اش رفت لار و براي عروسي «آرش» هم نيامد تهران.
*
همه چيز خيلي سريع اتفاق افتاد: خبر عقد، عروسي و مسافرت «آرش» يكي پس از ديگري غافل‌گيرم كرد.
عروسي‌اش را هم نمي‌توانم تا انتها بنشينم. بايد زودتر به قم برگردم. يك نظر مي‌بينمش و تبريك مي‌گويم.
*
سر نماز بودم كه خودش زنگ زد و خواست تلفني خداحافظي كند. گفتم حتماً مي‌آيم براي خداحافظي.
همان‌جا سر سجاده لاي كتاب را باز كردم:
الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فَالَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ
وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآَيَاتِنَا فَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ
وَالَّذِينَ هَاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ مَاتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقًا حَسَنًا وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ
لَيُدْخِلَنَّهُمْ مُدْخَلًا يَرْضَوْنَهُ وَإِنَّ اللَّهَ لَعَلِيمٌ حَلِيمٌ
(56-59 حج)
*
در اين شش ماه گذشته، من و «آرش» حضور كم‌رنگي در زندگي يكديگر داشته‌ايم. متأسفانه علي‌رغم همه‌ي آن‌چه گفتم، به دلايل متعددي، فاصله‌ي‌مان روز به روز بيش‌تر شد.
هرچند اگر حالا بخواهم عكسي از او در قاب خاطراتم نگاه دارم، ترجيح مي‌دهم عكسي از ماقبل ارديبهشت هشتاد و هشت باشد؛ اما همه‌ي اين‌ها كه نوشتم براي خاطر عزيزي است كه همچنان عزيز است.
*
شبِ پنجشنبه، از قم يك كله آمده‌بودم به هواي خداحافظي با «آرش».
با تازه‌عروسش دارد مي‌رود آمريكا (به قول خودش استكبار خونخوار جهاني) بنزين بزند.
شايد هم از آن‌جا يك شيشه مرباي تمشك سوغات آورد.
::
صبح جمعه بود كه «آرش» رفت.

پ.ن:
+ نام فاميل همه‌ي رفقايي كه در بالا ذكرشان رفت پيش خودم و خودشان محفوظ است. شما خواننده‌ي محترم مي‌تواني همه را آدم حسابي فرض كني.
+ حتماً چيزهايي را از قلم انداخته‌ام؛ عمداً و سهواً. رفقا يادآوري بفرمايند لطفاً.
]]> http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000304.php http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000304.php حسین غفاری Mon, 11 Jan 2010 09:57:07 +0330 عصر يك جمعه‌ي دلگير دلم گفت بگويم بنويسم... عصر یک جمعه‌ي دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟ چرا آب به گلدان نرسیده است؟ چرا لحظه‌ي باران نرسیده است؟ و هرکس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است؟
بگو حافظ دلخسته ز شیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است؟ چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟ ...]]> http://www.raavy.ir/linkdump/000303.php http://www.raavy.ir/linkdump/000303.php لینکدونی Sat, 09 Jan 2010 09:34:59 +0330 باران اي كرمت خسته‌دلان را شفا / آينه‌ي دل ز تو دارد صفا
اي تو صفاي دل دلدادگان / اي كرمت چاره‌ي بيچارگان
خاك درت سرمه‌ي چشم وجود / روشني عالم غيب و شهود
خسته و درمانده و آواره‌ام / چاره‌ي من ساز كه بيچاره‌ام
غير تو ام دلبر و دلدار نيست / در دو جهان جز تو مرا يار نيست
اين من و اين سينه‌ي مجروح من / خسته ز عصيان و گنه روح من
خلوت شب نور اميد من ‌است / لطف تو چون صبح سپيد من است
من ز گنه نادم و دلخسته‌ام / دل به اميد كرمت بسته‌ام
دل به اميد كرمت بسته‌ام

دريافت صوت

+ اين هديه‌‌ي ناقابل را به برادر كوچكم تقديم مي‌كنم كه خودش خوب مي‌داند که دوستش دارم.
+ اذ دخلوا عليه فقالوا سلاما قال انا منكم وجلون. قالوا لاتوجل انا نبشرك بغلام عليم.]]> http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000302.php http://www.raavy.ir/weblog/hossein_ghaffari/000302.php حسین غفاری Mon, 04 Jan 2010 15:57:23 +0330 «ببخشید» به جای «اشتباه کردم» يادداشت كوتاهي نوشته درباره‌ي كاربرد نابجاي اصطلاح «ببخشيد» در زبان ما كه خواندنش يك دقيقه طول مي‌كشد. اما مهم است.]]> http://www.raavy.ir/linkdump/000301.php http://www.raavy.ir/linkdump/000301.php لینکدونی Sun, 03 Jan 2010 13:17:14 +0330 آينده‌پژوهي و صدا و سيما علاوه بر مطالب خود اين صفحه، در انتهاي آن لينك هاي دريافت چند جزوه و مجله با اين موضوع وجود دارد كه مي تواند مورد استفاده محققان قرار گيرد.]]> http://www.raavy.ir/linkdump/000300.php http://www.raavy.ir/linkdump/000300.php لینکدونی Mon, 28 Dec 2009 11:15:35 +0330