راویtag:www.raavy.ir,2010://12010-03-10T05:40:23ZMovable Type 3.35روایت امروزtag:www.raavy.ir,2010://1.1802010-08-20T15:32:40Z2010-03-10T05:40:23Z
بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما
نه بر لب، بلکه در دل گل کند لبخندهای ما
بفرمایید هر چیزی همان باشد که میخواهد
همان، یعنی نه مانند من و مانندهای ما
بفرمایید تا این بیچراتر کار عالم؛ عشق
رها باشد از این چون و چرا و چندهای ما
...
(حضرت قيصر)
]]>
«سر رسید» داشتنtag:www.raavy.ir,2010://1.3132010-03-10T05:06:29Z2010-03-10T05:15:13Zاوایل دههی هفتاد، تازه تازه داشت پای محصولات پر زرق و برق و غير ضروري به زندگی مردم باز ميشد. منظورم ماکروفر و بخارشوی و ... نیست. همین سر رسیدهای دفترچهای که الان هزار مدلش در هر اتاقک روزنامه فروشی پیدا ميشود، آن موقعها کم بود و اگر هم بود، خیلی ساده و بیکیفیت چاپ ميشد.
نوروز یکی از آن سالها، خاله جان که کارمندِ عالی رتبهی بانک بودند و برای خودشان کیا و بیایی داشتند، دو تا سر رسید چاپ بانک با عکسهای رنگی روی کاغذ گلاسه که هیچ جا پیدا نميشد به عزیز هدیه دادند، که از آن میان یکی سهم من شد.
یک دفترچهی خوشدست با کاغذهای اعلا و جلد کالینگور قهوهای که طلاکوب هم شده بود
اوایل دههی هفتاد، تازه تازه داشت پای محصولات پر زرق و برق و غير ضروري به زندگی مردم باز ميشد. منظورم ماکروفر و بخارشوی و ... نیست. همین سر رسیدهای دفترچهای که الان هزار مدلش در هر اتاقک روزنامه فروشی پیدا ميشود، آن موقعها کم بود و اگر هم بود، خیلی ساده و بیکیفیت چاپ ميشد.
نوروز یکی از آن سالها، خاله جان که کارمندِ عالی رتبهی بانک بودند و برای خودشان کیا و بیایی داشتند، دو تا سر رسید چاپ بانک با عکسهای رنگی روی کاغذ گلاسه که هیچ جا پیدا نميشد به عزیز هدیه دادند، که از آن میان یکی سهم من شد.
یک دفترچهی خوشدست با کاغذهای اعلا و جلد کالینگور قهوهای که طلاکوب هم شده بود.
به گمانم 1372 یا 73 بود. دقیقاً نميدانستم باید با آن چه کنم. دلم نميآمد چیزی تویش بنویسم. در عالم بچگی فکر ميکردم سر رسید یک کالای خیلی خاص و کمیاب است که باید در حفظ و نگهداری آن بکوشم. به نظرم حیف بود که چیزی توی آن تقویمِ مجلل و اشرافي بنویسم. همین طوری خالی و سفید نگهش داشتم تا آخر سال.
آخر سال که شد و خاله جان که سر رسید سالِ جدید را به من هدیه داد، تازه فهمیدم که سر رسید من چیز منحصر به فرد و عتیقهای نبود و ظاهراً آدم بزرگها هر سال ميتوانند یک سر رسید جدید چاپ کنند که از سر رسیدِ سالِ قبل خوشگلتر و نفیستر باشد. اما هنوز مدتی زمان ميخواست تا بفهمم که سر رسید دقیقاً به چه دردی ميخورد.
*
سال اول دبیرستان، چند سالی از آشنایی من با پدیدهی سر رسید ميگذشت و ضمیر ناخودآگاهم در تلاش بود تا کاربردی برای این هدیهی هر ساله بیابد تا سر رسیدها، هر سال در پیِ سال دیگر، سفید و خالی سپری نشوند. از آن سال سر رسید به دفترچهی دایماً همراهِ من در کیفِ مدرسه تبدیل شد. هر شب که کتابها و دفترهای روز گذشته را در ميآوردم و کتابها و دفترهای روز بعد را در کیف ميچیدم، آنچه دست نخورده ميماند، سر رسید بزرگ و قرمز رنگی بود که هر روز ميرفت و ميآمد.
سال اول دبیرستان عادت کردم برنامههای روزانه، کتابهایی که ميخوانم، جلسات هفتگی و اردوهایی که ميروم، همه را توی سر رسید بنویسم. خلاصه و تیتروار. این تلاشِ من گاهی منجر به یادداشت ابیات مفصلی از منطق الطیر و بوستان و ... ميشد و یا تکبیتها و احادیثی که توی روزنامه، پشت بلیط اتوبوس و یا بالای تخته کلاس خوانده بودم.
از سال 76 سنتِ نوپای «سر رسید نوشتن» با آیین نوظهور «سر رسید خواندن» در هم آمیخت! آن چه قبلاً نوشته بودم، فقط در فاصلهی سه–چهار ماه، آنقدر برایم جذاب بود که وقت زیادی برای خواندنِ چندین بارهشان صرف ميکردم. همین لذتِ خواندن، انگیزهای شد برای این که مفصلتر بنویسم. وقتی مداد به دست ميگرفتم تا بنویسم، مدام به لحظهای فکر ميکردم که بعد از چند سال بر ميگردم و آن نوشته را ميخوانم.
در آن سالها، هرگز پای خوانندهی دیگری در میان نبود. اصلاً نوشتهها هیچ مخاطبی نداشت. خودم مينوشتم و خودم ميخواندم. از 1375 تا امروز شاید به تعداد انگشتان دست هم کس دیگری نوشتههایم در سر رسیدها را نخوانده باشد.
*
هر سال سر رسیدهایی که حالا دیگر پدر به هدیه ميآورد رنگشان عوض ميشد:
75: قرمز؛ 76: سرمه ای؛ 77: خاکستری؛ 78: آبی؛ 79: بنفش؛ 80: قهوه ای؛ ...
و رویدادهای هر سال به نوعی متأثر از رنگ جلد سر رسیدها، در خاطرم مانده است. اتفاقات، رنگ گرفته است. رنگِ روحِ هر سالم را.
رسم و سنت سر رسید نوشتن من، حتی از 1381 که وبلاگ مينویسم، چندان تغییری نکرده است. گاهی کم و زیاد يا دیر و زود دارد، اما الحمدلله سوخت و سوز ندارد. تا همين امروز هم سر رسيدهايم را يكي يكي پر مي كنم و آخر سال زير كتابخانه ميچينم. حالا گاهي اوقات يادداشتهاي جلسات كاري، قرارهاي ملاقات، سرفصل سخنرانيها، خلاصه تصميمات و ... را هم در سر رسيدها مينويسم. اما هنوز صفحات شخصي زيادي در هر سال وجود دارد.
*
وبلاگ نویسی، آن اوایل، برایم وحشتناک بود.
هر چند كه ساختار رسانهای وبلاگ شبیه سر رسید بود: روزانه و پشت سر هم؛ با قابلیت ورق زدن گذشتهها؛ روزهای آینده هم خالیِ خالی. جلد و رنگ وبلاگ هم ميتوانست تغییر کند و رنگ و بوی روح آدم را بگیرد؛ اما برای من حضور مخاطب هراسانگیز بود. من هرگز پیش از آن برای دیگری سر رسید ننوشته بودم. ميترسیدم از این که اگر کسی سر رسیدهای من را بخواند، چه فکری ميکند و چه نظری ميدهد؟
سر رسیدهای من پر بود از اظهارنظر درباره ی دیگران؛ نقلِ رمزگونِ وقایع و رویدادها و تحلیلشان از نگاه خودم و برای خودم.
آن روزها هنوز قبح وبلاگ نشکسته بود. هنوز محتوای فارسی در اینترنت آن قدر زیاد نشده بود که کسی وقت نکند شما را ببیند. هر چیزی که مينوشتی بارها خوانده ميشد و از آن ناگوارتر، ميشد برایش کامنت گذاشت!
هنوز رمزگذاری، انتشار نظرات بعد از تأیید و ... اختراع نشده بود و امکانات فنی وبلاگنویسی نميتوانست حاشیهی امنیت مناسبی برایتان ایجاد کند.
طبیعتاً برای رهایی از تحملِ بارِ سنگینِ تحول، از سر رسید به وبلاگ، من به سمت استفاده از نام مستعار رفتم و کم کم کار به ایجاد شخصیت مجازی هم کشید!
من نیاز به گذرِ زمان داشتم تا بتوانم شرایط و محیطی را که در آن رشد پیدا کرده بودم و به آن عادت داشتم و آن را دوست داشتم و حتی برایم مقدس بود تغییر بدهم.
از 81 تا 85 وبلاگ نوشتن با نام مستعار را ادامه دادم تا یاد بگیرم که در دنیای سر رسیدهای آدمهای دیگر چه ميگذرد. این دوران، رشد و خیر و برکت زیادی برای من داشت و از آن بسیار آموختم.
*
ورود به «راوی» و نوشتن در کنارِ مجیدِ عزیز از سال 85، نقطه عطفی در تاریخ سر رسیدنویسی من به شمار ميآید.
من از شهریور 85 تصمیم گرفتم که با نامِ حقیقی خودم در دنیای شیشهای سر رسید بنویسم. حالا من آماده شده بودم که حرفهایم را با امضای خودم در معرض دیدِ همه بگذارم. همگانی که از قبل من را ميشناختند و نوشتههایم در شناختشان اثر ميگذاشت و دیگرانی که ميتوانستند از طریق این نوشتهها با من آشنا بشوند و از من شناخت پیدا کنند.
«راوی» دریچه ی ورود من به هویت واقعی خودم در دنیای مجازی بود.
اما در سه سال گذشته، بزرگی و اسم و رسمِ «راوی» اغلب مانع از آن شده است که حقیقتاً خودم باشم.
«راوی حسین» معمولاً پیامبرپارهوقتی است که برای شاگردانش و برای دوستانش اهمیت زیادی قایل است و با استخدام ادبیاتی جدی و تا حدودی متکلف، بدنبال اقناع و جذبِ آنهاست. راوی روایت ميکند از آن چه احساس مسئولیتش را تحریک ميکند. در حقیقت «راوی» حق ندارد خودش باشد. «راوی» باید چشم و گوش و زبانِ دیگران باشد و این البته اشتغال بسیار شریف و مغتنمی است.
*
صاد و القرآن ذیالذکر
همهی آن چه تا حالا به تفصیل شرح دادم از یک سو و دلایل دیگری که ذکر خواهم کرد از سوی دیگر، من را وا داشت تا پنجرهای دیگر بگشایم و سر رسید دیگری را افتتاح کنم. به نظرم «صاد» شروع يك مرحلهي جديد از پوستاندازي من در دنياي مجازي است.
واضح است كه این به معنی هجرت یا کوچ از «راوی» نیست. من فقط دفترچه یادداشت کوچکی تهیه کردهام که گاه و بیگاه چیزهای خاصی را در آن یادداشت کنم. «راوی» همچنان محترم و منظم از سوی من و محترم و نامنظم از سوی مجید به کار خود ادامه خواهد داد ان شاءالله.
*
مبتلا شدن من به وبلاگ و معتاد شدن به نوشتن در فضای مجازی، کم كم داشت حس و حالِ دست به قلم بردن و سر رسید نوشتن را در من از بین ميبرد.
در این سالها بارها آرزو کردهام که کاش دفتر کوچکی ميداشتم و آن چه دیدهام، شنیدهام و یا اندیشیدهام در آن ثبت ميکردم. کاش بشود این دفترچه را بر اساس موضوع و تاریخ مرتب کرد و کاش صفحات آن هیچ وقت تمام نشود. کاش این دفترچه همیشه همراهم باشد و دیگران هم بتوانند به آن مراجعه کنند.
بارها پیامکهای قشنگی برایم رسیده است و یا پیامکهای جالبی نوشتهام که هیچ کجا ثبت نشده و به وادی فراموشی رفته است. همین «روایت امروز»ها که بالای صفحهی راوی نوشته ميشود، جایی برای انباشت و ذخیره ندارد. «صاد» را برای همین راه انداختم؛ برای ثبت خرده ریزهایی که از این طرف و آن طرف ميرسد و برای بایگانی فکرهای کوتاه و احساسات زودگذری که به نظرم مرورشان در آینده شیرین باشد. «صاد» را برای خودم مينویسم. به دور از همه ی تعلقاتی که پیش از این داشته ام. سعی ميکنم رو دربایستی را نخست با خودم و سپس با دیگران کنار بگذارم و کمتر حاشیه بروم و فقط اصل مطلب را بگویم. بدون روده درازی، خلاصه و کوتاه. خیلی خیلی کوتاه.
برای آشنایانم حتماً در «صاد» چیزهای جالبی هست و خواهد بود که شاید دربارهی خودشان باشد و ثبت لحظات کوتاهی که حضوراً و یا غیاباً با هم داشتهایم. برای دیگران هم شاید آیهای و یا حدیثی و یا حکایتی ناب پیدا کنند و یادگاری داشته باشند. «صاد» سر رسید دیجیتالی من است و ان شاءالله خواهد بود. از ابتدای بهار واقعی، ربیع الاول 1431، در آن مينویسم؛ تا وقتی خدا بخواهد.
قدم رنجه بفرمایید.]]>
تصاويري از تخريب مسجدالاقصي و بناي هيكل سليمانtag:www.raavy.ir,2010://1.3122010-03-08T05:45:20Z2010-03-08T05:47:43Z
البته احتمال دارد قصد صهیونیستها از مانور دادن روی روزی مشخص برای تخریب مسجدالاقصی، سنجش میزان حساسیت و غیرت مسلمانان باشد، اما با تدارکاتی که آنها فراهم کرده اند، مشخص است که در تخریب مسجدالاقصی و بازسازی معبد سوم در محل این مسجد، در آینده ای نه چندان دور، مصمم هستند.]]>
http://www.jew.blogfa.com/post-119.aspx
آمریکاییها واژه "تروریست" را برای چه کسانی به کار میبرند؟tag:www.raavy.ir,2010://1.3112010-03-08T05:40:23Z2010-03-08T05:43:40Z
البته به نظر خبرنگاران آمريكايي، تروریست بودن، به هویت بستگی شما دارد! این فرد، یک شهروند آمریکایی غیرمسلمان و بدون ریش بود که میتوانست همسایه کناری ما باشد. تروریستها ریش دارند، مسلمان هستند و در غارها زندگی میکنند!]]>
http://www.alvadossadegh.com/fa/new-news/54-1388-05-21-17-58-34/1743---qq--------.html
شکاف دیجیتالی بین والدین و کودکان باهوش سایبریtag:www.raavy.ir,2010://1.3102010-02-28T11:40:56Z2010-02-28T11:44:22Z
در اين گزارش، آمار جالبي دربارهي اطلاع والدين امريكايي از اينترنت و نظارت بر كودكانشان ارايه شده است.
اگر در آمريكا وضعيت اينگونه است، ما كجاييم؟]]>
http://www.medianews.ir/fa/2010/02/26/internet-kids.html
قصه هاي پيامبران (3)tag:www.raavy.ir,2010://1.3092010-02-21T20:41:54Z2010-02-22T05:51:22Zتهديگِ دورانِ پيامبريِ سفلي، برايم همين ارتباطِ نيمبندِ الكترونيكي با برخي بچهها ماندهاست كه آن هم يكخطدرميان جريان دارد.
همينطوري بيمقدمه، بعد از چند ماه، يكهو ايميل زده بود كه آقا چه نشستهاي كه: «خسته شدم از اين دين و مصّب و ميخواهم مسيحي شوم!»
برايش نوشتم: «ثم ماذا؟» نگرفت و پس لازم دانستم شيرفهمش كنم.
تهديگِ دورانِ پيامبريِ سفلي، برايم همين ارتباطِ نيمبندِ الكترونيكي با برخي بچهها ماندهاست كه آن هم يكخطدرميان جريان دارد.
همينطوري بيمقدمه، بعد از چند ماه، يكهو ايميل زده بود كه آقا چه نشستهاي كه: «خسته شدم از اين دين و مصّب و ميخواهم مسيحي شوم!»
برايش نوشتم: «ثم ماذا؟» نگرفت و پس لازم دانستم شيرفهمش كنم.
رفتم ديدنش. بيخبر قبلي و بيدعوت و تعارف. بجاي خرس پشمالو و شكلات، برايش يك انجيل عيسي مسيح گرفتم: ترجمهي هزارهي نو، مطبوعهي 2007 ايلام پابليكِيشن، نافِ يونايتد كينگدام، نفيس!
چنان ماتش برد كه گفتي اسرافيل در صور دميده باشد! دقايقي به حيرت و لبخند گذشت. سپس تبريكش گفتم تشرف به ترساكيشي را و در ادامه دو نكتهي كوچك را متذكر شدم:
اول آنكه از اين پس حقِ دلبستن به قرآن را نداري. چون اگر كه قرآن را دوست بداري ناگزير از تبعيتِ آن خواهي شد و قرآن تو را كه امروز اهلِ كتابي، به آيين ديگري ميخواند.
دوم آنكه ديگر اسم امام حسين عليهالسلام را نياور كه او براي اصلاح در امتِ جدش به خون كشيده شد. او كشته شد تا آيين اسلام كه نسخ آيين مسيح است برجا بماند و امروز تو در مقابل اويي.
*
به گمانم كمي تند رفتم.
بغضش تركيد و خلاص شد.
*
* نتيجهها:
الف) «نوجوان» دوست دارد ديده شود. «تيريپ» و «فشن» و «لات بازي» و «وبلاگ نويسي» ريشهاش همين است. بجاي سمپاشي شاخهها، به فكر آبياري درست ريشهها باشيم.
ب) خيلي خوب است اگر آدم بعضي وقتها حرف هايش را براي يك كسي بنويسد. خدا را چه ديدي؟ از قديم گفتهاند: «از اين ستون به آن ستون فرج است.»
ج) و همچنين فرمود: «تنها بنايي كه اگر بلرزد محكمتر ميشود، دل است.»
د) «لا اكراه فيالدين، قد تبين الرشد من الغي» شما بگوييد مدرسهاي كه تربيت هدفمند و روشمند و كذلكاش به رشد منجر نشود، چهجور مدرسهاي است؟
* پ.ن: + پيامبري هم عالمي دارد؛ پاره وقت و تمام وقت! ++ آقا مجيد فيالحال تشريفشان را بردهاند فرنگستان. اگر توفيق بازگشت به ميهن اسلامي نصيبشان شد، دعا بفرماييد توفيق زيارت دستخط شريفشان در راوي نصيب همهي ما بشود. +++ بعد از مدتي مديد، ميزبان وب راوي تغيير كرد. بايد از آقا روحالله كه زحمت فني راوي را تا امروز كشيدهاند تشكر ويژهاي بكنم. گفتم كه يادم نرود. ++++ پيرانه سرم عشق جواني به سر افتاد...
]]>
مراسم اختتاميه مسابقه بوي سيبtag:www.raavy.ir,2010://1.3082010-02-19T06:57:04Z2010-02-21T18:41:37Z
مراسم اختتامیه سومین مسابقه وبلاگ نویسی بوی سیب با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، معاون صدای جمهوری اسلامی ایران، مسئولین نهادهای مشارکت کننده، وبلاگ نویسان شرکت کننده در مسابقه و سایر علاقه مندان برگزار میشود.
در این مراسم که روز پنج شنبه 6 اسفند 88 در سالن آمفی تئاتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در بلوار جمهوری اسلامی قم برگزار می شود، از بین حاضرین، 3 نفر به قید قرعه به عنوان زائر کربلای معلی انتخاب خواهند شد...
از ديدارتان خوشحال ميشويم.
]]>
http://bouyesib.ir
دلم گفت بگويم بنويسمtag:www.raavy.ir,2010://1.3072010-02-01T06:38:12Z2010-02-19T06:42:09Z...حاجي -عليهالرحمه- هر چه دلش مي خواهد بگويد. اصلاً خودم مي گويم: من الان دارم مصدر «وبلگ» را صرف ميكنم: ماضي و مضارع و مستقبل. خجالت هم نميكشم كه ولشدگان و راوي اشتباه گرفتهام. گاهي اوقات پديدهها همينطوري خودشان بي خودي قاطي ميشوند.
بله! سيد اعتقاد دارد كه مرد هم گاهي اوقات دلش ميگيرد و وبلاگ مينويسد. اين اقتضاي سيد بودن است. «گرفتن دل» و «مرد بودن» همواره دو خط متنافر نيستند. گاهي اوقات پهلو به پهلوي هم، دل ميدهند و قلوه ميستانند.
«دچار شدن» و «دچار بودن» سن و سال و ماه و شغل و جايگاه نميشناسد. حادث ميشود و آنچه رخدادني باشد، ناگزير رخ خواهد داد: «لافرار من وقوعه» و بلكه «وقوعها» (!)
آدم اگر دلش سفت باشد، پايش هم كه بلغزد طوريش نميشود. اما چون دلش سفت نباشد، پايش هم كه هزار سال نلغزد، باز در خطر است و سيد دلش به همين خوش است كه دلش سفت است، سفت سفت؛ بتون آرمه!
موجها به ساحل ميكوبند و حوادث حادث ميشوند و وقايع واقع؛ و سيد: محكم، مشت گره كرده، در باد ايستاده. دلخوش به امداد حاجي هم نيست حتي. تنهاي تنها ايستاده و گريه ميكند و وبلاگ مي نويسد.
*
در حال و احوال پريشان روحي محرم و صفر امسالم، اين شاهكار بيهمتاي هنري تنها مخدري بوده كه آرامم كرده و هنوز هم بر من اثر ميكند. دستبوس سيدحميدرضاي برقعي و حاج ميثم مطيعي.
در آستانهي اربعين آقا اباعبدالله الحسين، حضرت خون خدا عليهالسلام و دوباره شدن
هفتهاي نجيب،
اين اثر مخلصانه را به خوانندگان بيسر و صداي راوي تقديم ميكنم:
دريافت صوت
دريافت متن
...حاجي -عليهالرحمه- هر چه دلش مي خواهد بگويد. اصلاً خودم مي گويم: من الان دارم مصدر «وبلگ» را صرف ميكنم: ماضي و مضارع و مستقبل. خجالت هم نميكشم كه ولشدگان و راوي اشتباه گرفتهام. گاهي اوقات پديدهها همينطوري خودشان بي خودي قاطي ميشوند.
بله! سيد اعتقاد دارد كه مرد هم گاهي اوقات دلش ميگيرد و وبلاگ مينويسد. اين اقتضاي سيد بودن است. «گرفتن دل» و «مرد بودن» همواره دو خط متنافر نيستند. گاهي اوقات پهلو به پهلوي هم، دل ميدهند و قلوه ميستانند.
«دچار شدن» و «دچار بودن» سن و سال و ماه و شغل و جايگاه نميشناسد. حادث ميشود و آنچه رخدادني باشد، ناگزير رخ خواهد داد: «لافرار من وقوعه» و بلكه «وقوعها» (!)
آدم اگر دلش سفت باشد، پايش هم كه بلغزد طوريش نميشود. اما چون دلش سفت نباشد، پايش هم كه هزار سال نلغزد، باز در خطر است و سيد دلش به همين خوش است كه دلش سفت است، سفت سفت؛ بتون آرمه!
موجها به ساحل ميكوبند و حوادث حادث ميشوند و وقايع واقع؛ و سيد: محكم، مشت گره كرده، در باد ايستاده. دلخوش به امداد حاجي هم نيست حتي. تنهاي تنها ايستاده و گريه ميكند و وبلاگ مي نويسد.
*
در حال و احوال پريشان روحي محرم و صفر امسالم، اين شاهكار بيهمتاي هنري تنها مخدري بوده كه آرامم كرده و هنوز هم بر من اثر ميكند. دستبوس سيدحميدرضاي برقعي و حاج ميثم مطيعي.
در آستانهي اربعين آقا اباعبدالله الحسين، حضرت خون خدا عليهالسلام و دوباره شدن هفتهاي نجيب، اين اثر مخلصانه را به خوانندگان بيسر و صداي راوي تقديم ميكنم:
]]>
سرلوحهي هشتاد و هشتم رضا اميرخانيtag:www.raavy.ir,2010://1.3062010-01-24T18:10:16Z2010-02-19T06:37:50Z
معلم -اگر معلم باشد- نه ميز ميخواهد و نه تخته و نه وايتبرد و نه كامپيوتر و نه آزمايشگاه و نه حتا كتاب... معلم -اگر معلم باشد، حتا درس هم نميخواهد... و ما از اين دست معلمان داشتيم... در نظامِ آموزش و پرورشي كه همهگان ميدانند، گرفتاريش معلم است... به قراري كه اگر معلمي كلاس را نتواند اداره كند، ناظم ميشود و اگر ناظمي صف را نتواند به خط كند، مدير ميشود و اگر مديري مدرسه از دستش در برود، ميرود منطقه و قس علي هذا تا برسد به وزير! ما معلماني داشتيم كه هنوز چهرهشان به نوجواني ميزد...]]>
http://ermia.ir/Contents.aspx?id=400
صياد دلهاtag:www.raavy.ir,2010://1.3052010-01-21T17:45:47Z2010-02-19T06:35:38Zصياد!
آهويي كه به بند كردي نكُش!
بيانداز دام را
بيافشان دانه را
بند كن آهو را
بگير؛ اما نكُش!
اگر كُشتي، لذتش تمام ميشود. يك روز شكمت سير ميشود و بعدش هيچ.
صياد!
تاجر باش!
آهو را بگير و تحويل سلطان بده:
- هم لذت صيد را بُردي؛
- هم نازشست گرفتي؛
- هم شدي شكارچي بارگاه قدس.
سلطان بهتر ميداند با آهوي در دام چه كند.
اول بهمن هشتاد و هشت
به عنايت حضرت در ايوان مقصوره نوشتم اين را،
بعد از فريضهي عشاء،
براي برادر عزيزي كه در كار صيدِ دل است
و ميدانم كه اينجا را هم ميخواند.
آهويي كه به بند كردي نكُش!
بيانداز دام را
بيافشان دانه را
بند كن آهو را
بگير؛ اما نكُش!
اگر كُشتي، لذتش تمام ميشود. يك روز شكمت سير ميشود و بعدش هيچ.
صياد!
تاجر باش!
آهو را بگير و تحويل سلطان بده:
- هم لذت صيد را بُردي؛
- هم نازشست گرفتي؛
- هم شدي شكارچي بارگاه قدس.
سلطان بهتر ميداند با آهوي در دام چه كند.
اول بهمن هشتاد و هشت
به عنايت حضرت در ايوان مقصوره نوشتم اين را،
بعد از فريضهي عشاء،
براي برادر عزيزي كه در كار صيدِ دل است
و ميدانم كه اينجا را هم ميخواند.